Ι.Ν. Αγίων Αντωνίου και Χαραλάμπους εις Κρύα Ιτεών Πατρών

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Προσκυνηματική εκδρομή των Κατηχητικών μας Ομάδων στα Καλάβρυτα

23:40 | Ανώνυμος |

Οι Κατηχητικές ομάδες της ενορίας μας, το Σαββάτο 29 Ιανουαρίου πραγματοποίησαν προσκυνηματική εκδρομή στα χιονισμένα Καλάβρυτα. Επισκέφθηκαν Τις ιστορικές Μονές του Μεγάλου Σπηλαίου και της Αγίας Λαύρας και ξεναγήθηκαν στα ιερά κειμήλια που αιώνες τώρα μας υπενθυμίζουν τα ιστορικά γεγονότα της Ελληνική Επαναστάσεως του 1821. Είχαν επίσης την ευκαιρία να περπατήσουν στους δρόμους των όμορφων Καλαβρύτων όπου και απόλαυσαν τη χαρά που προσφέρει το χιόνι. Στην επιστροφή είχαν την ευλογία να προσκυνήσουν στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών της Αιγιαλείας.

Στην Εορτή των τριών Ιεραρχών

11:43 | Ανώνυμος |

PDF

Ομιλία π. Ιωάννου Δημητροπούλου

εις Ι.Ν. Άγ. Χαραλάμπους

Κρύα Ιτεών Πατρών

την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

«Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος, ....τούς μελιρρύτους ποταμούς τῆς σοφίας», όπως δικαίως αναφέρει ο ιερός υμνογράφος, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αγαπητά μου παιδιά εορτάζουμε και τιμούμε σήμερα.

Πρόκειται για τρεις κορυφαίες, για τρεις μεγάλες μορφές. Πρόκειται για τους τρείς Ιεράρχες· το Μέγα Βασίλειο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιωάννη το Χρυσόστομο.

Και οι τρεις αυτοί Άγιοι, γεμάτοι αρετή, γεμάτοι αγάπη προς τον πλησίον, οπλισμένοι με θερμή πίστη στο Χριστό, ανέπτυξαν τέτοια χριστιανική δράση, όμοια της οποίας δεν εγνώρισε μέχρι σήμερα ο κόσμος.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά τον καθένα ξεχωριστά. Αξίζει να γνωρίσουμε έστω και ελάχιστα τη ζωή και το έργο των μεγάλων αυτών διδασκάλων και ποιμένων της Εκκλησίας μας.

Πρώτα θα αναφερθούμε στον Μέγα Βασίλειο ο οποίος καταγόταν από παλιά αρχοντική οικογένεια της Καππαδοκίας. Αρχοντική, όχι μόνο για την οικονομική της κατάσταση και την κοινωνική της θέση, αλλά και για την πνευματική της παράδοση. Η γιαγιά του Μ. Βασιλείου, η Άγία Μακρίνα, ήταν θυγατέρα και μαθήτρια του χριστιανού Μάρτυρος Αγίου Γρηγορίου του θαυματουργού (17 Νοεμβρίου). Από αυτήν την γυναίκα, μια ολόκληρη οικογένεια, (η οικογένεια του Μεγάλου Βασιλείου που αποτελούταν από 10 παιδιά), διδάχθηκε την ευσέβεια. Και το αποτέλεσμα ποιό ήταν; Η οικογένεια αυτή έδωσε στην Εκκλησία 7 Αγίους. Έδωσε: Tους γονείς του Μεγάλου Βασιλείου, τον Άγιο Βασίλειο τον παλαιό και την Αγία Εμμέλεια. Έδωσε τρεις επισκόπους: τον Μ. Βασίλειο, επίσκοπο Καισαρείας, τον Άγιο Γρηγόριο, επίσκοπο Νύσσης, τον Άγιο Πέτρο επίσκοπο Σεβαστείας και επίσης έδωσε δύο μοναχούς· τον Άγιο Ναυκράτιο και την Αγία Μακρίνα την φιλόσοφο.

Ακούγοντας αυτά περί της οικογενείας του Αγ. Βασιλείου, αυτό που διαπιστώνει κανείς αμέσως αδελφοί μου, είναι εκείνο το οποίο λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, στον λόγο του περί παρθενίας: «ἀπό τῆς ἐστίας ἡ χάρις» (κεφ.23,1) δηλαδή, η ανατροφή και η προκοπή του ανθρώπου ξεκινά μέσα από το σπίτι, μέσα από την οικογένεια.

Ο Μέγας Βασίλειος λοιπόν γεννήθηκε το 330 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Η ευσεβής μητέρα του Εμμέλεια, τον εγαλούχησε με τις αξίες της Χριστιανικής ζωής. Μετά από λαμπρές σπουδές στην Καισάρεια και στο Βυζάντιο μετέβη στην Αθήνα, για να διευρύνει τις γνώσεις του στη φιλοσοφία, στη ρητορική, στη γραμματική, στην αστρονομία και στην ιατρική. Εκεί συνδέθηκε αδελφικά, με τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, γεμάτος από κάθε γνώση και επιστήμη της εποχής του, αφιέρωσε τον εαυτό του στην Εκκλησία. Γίνεται μοναχός. Το 360 χειροτονείται διάκονος, το 363 πρεσβύτερος και το 370 σε ηλικία 40 ετών εκλέγεται Μητροπολίτης Καισαρείας.

Ως επίσκοπος, ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί το ακατάβλητο θάρρος του και η τόλμη του, εναντίον των αιρετικών Αρειανών. Ως Ρήτορας με τα φλογερά του κηρύγματα, με την δογματική του Θεολογία, υπεραμύνεται των αληθειών του Ευαγγελίου και αναδεικνύεται μέγας πρόμαχος της Ορθοδοξίας.

Η συμβολή του στην διαμόρφωση της Θείας Λατρείας και στη συστηματική οργάνωση του Μοναχικού βίου υπήρξε καθοριστική.

Όλόκληρος ο επισκοπικός του βίος υπήρξε μια σειρά έργων φιλανθρωπίας. Πούλησε όλη του την περιουσία και ίδρυσε φιλανθρωπικό συγκρότημα την περίφημη «Βασιλειάδα», η οποία περιελάμβανε σχολείο, νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενώνα και πτωχοκομείο.

Η ποιμαντορία του όμως δεν κράτησε παρά μόνο εννέα χρόνια. Και όμως τόσο μόνο ήταν αρκετό για να φανεί η ποιμαντική του αξία. Με σώμα καταπονημένο από αρρώστια και στερήσεις, την 1 Ιανουαρίου του 379 παρέδωσε το πνεύμα σε ηλικία μόλις 49 ετών.

Τα συγγράμματά του είναι πολλά και σπουδαία. Έγραψε όμως και μία υπέροχη Θεία Λειτουργία η οποία τελείται 10 φορές το χρόνο.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γεννήθηκε στην Αριανζό, ένα μικρό χωριό της Καππαδοκίας κοντά στην κωμόπολη Ναζιανζό το 329. Και αυτός ο Ιεράρχης οφείλει την ανατροφή του και την επίδοσή του, σε μια καλή και ευσεβή γυναίκα, τη μητέρα του τη Νόννα. Σπούδασε ρητορική στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στην Καισάρεια της Παλαιστίνης, στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα όπου εκεί όπως είπαμε γνώρισε τον αδελφικό του φίλο Μ. Βασίλειο. Το 358 σε ηλικία 29 ετών επιστρέφει στην Καππαδοκία και γίνεται μοναχός. Ένα χρόνο αργότερα καλείται να γηροκομήσει τον υπερήλικα πατέρα του, επίσκοπο Ναζιανζού και χειροτονείται πρεσβύτερος, χωρίς ο ίδιος να το επιδιώξει. Σαν κληρικός, υπήρξε υπόδειγμα ποιμαντικής μέριμνας και στοργής, αλλά και μαχητής κατά των ειδωλολατρών. Απαντούσε στους εχθρούς της ορθοδοξίας συντάσσοντας περίφημους λόγους μέσα από τους οποίους ανέπτυσσε τα μυστήρια της πίστεως με λογοτεχνική δεινότητα, με πλούτο εικόνων και λεξιλογίου, κατά πολύ ανώτερων των έργων των μεγάλων συγγραφέων της αρχαιότητος.

Το 372 παρά τη θέλησή του χειροτονείται από τον Μ. Βασίλειο επίσκοπος στα Στάσιμα, ένα μικρό και άσημο χωριό της Καππαδοκίας. Παρ’ όλη όμως την αγάπη του προς τον Μ. Βασίλειο, ο Γρηγόριος δεν αποδέχεται το αξίωμα του επισκόπου και καταφεύγει στην έρημο για να συνεχίσει τον απλό μοναχικό του βίο. Λίγο αργότερα κάνοντας υπακοή στις πιέσεις του γέροντος επισκόπου πατέρα του, δέχθηκε να επιστρέψει στην Ναζιανζό και ανέλαβε την διοίκηση της εκεί Εκκλησίας ως αναπληρωτής επίσκοπος.

Εκείνη την εποχή όμως, αρχίζει να επικρατεί σάλος και κλυδωνισμός στην Εκκλησία. Η συνεχώς αυξανόμενη δύναμη του Αρειανισμού περιόρισε την Ορθόδοξη πίστη της Κωνσταντινουπόλεως στο μικρό Ναό της Αγίας Αναστασίας. Ο Γρηγόριος καλείται να συνδράμει τους πιστούς και από τον άμβωνα της Αγίας Αναστασίας εκφωνεί τους θαυμάσιους λόγους περί «της Θεότητος του Λόγου» για τους οποίους η Εκκλησία του απένειμε τον τίτλο του Θεολόγου. Θυμηθείτε· σε τρείς μόνο η Εκκλησία απένειμε τον τίτλο του Θεολόγου: στον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, στον Γρηγόριο το Ναζιανζηνό και στον Συμεών το Νέο Θεολόγο. Οι τολμηροί και πολυκύμαντοι αγώνες του Γρηγορίου εθριάμβευσαν. Η δε συγκροτηθείσα υπό την προεδρία του, Β΄ Οικουμενική Σύνοδος του 381, στερέωσε οριστικά την Ορθοδοξία.

Την περιουσία του την παραχώρησε Ολόκληρη υπέρ των πτωχών της Εκκλησίας της Ναζιανζού και τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποσύρθηκε σε ένα κτήμα της Ναζιανζού προκειμένου να συνεχίσει τον μοναχικό βίο που τόσο πόθησε, στην σιωπή και στην ησυχία. Εξουδενωμένος όμως από ασθένειες και από τις τόσες ευθύνες τις οποίες ποτέ δεν επιζήτησε, εκοιμήθη το 391 σε ηλικία 62 ετών.

Ο τρίτος των Ιεραρχών, Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι λίγο μεταγενέστερος των δύο πρώτων. Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας μεταξύ των ετών 344-354. Ο πατέρας του ονόματι Σεκούνδος ανώτατος αξιωματικός, πέθανε αμέσως μετά τη γέννησή του, οπότε την ανατροφή του ανέλαβε αποκλειστικά η μητέρα του Ανθούσα. Σπούδασε φιλοσοφία και ρητορική στη σχολή του περίφημου σοφιστού Λιβανίου. Μετά τις σπουδές του, αφού εξάσκησε για λίγο το επάγγελμα του νομικού σπούδασε και την Θεολογία και αφιέρωσε τον εαυτό του στην Εκκλησία. Το 381 χειροτονείται διάκονος και το 386 πρεσβύτερος. Η δράση του ως πρεσβυτέρου ήταν αξιόλογη. Αλλά και ως ιεροκήρυκας διαπρέπει. Το 397 χειροτονείται επίσκοπος και ανέρχεται στον Πατριαρχικό θρόνο Κωνσταντινουπόλεως. Η αρχιερατεία του παρόλο που ήταν μικρής διαρκείας, ήταν πολυσήμαντη και συνταρακτική. Ο άμβωνας της Κωνσταντινουπόλεως δοξάσθηκε τόσο, όσο ποτέ άλλοτε. Από του άμβωνος ο Ιωάννης, συνετάρασσε ψυχικώς το πλήθος του λαού που συνέρεε για να τον ακούσει και να τον απολαύσει. Για τον λόγο αυτό κατέχει και την πρώτη θέση μεταξύ των Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας μας. Άλλωστε για το πολύτιμο τάλαντο της ευγλωττίας του και της ρητορικής του τέχνης, ο λαός τον αποκάλεσε Χρυσόστομον.

Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν τεράστιο. Στην Αντιόχεια έτρεφε 3000 χήρες και στην Κωνσταντινούπολη 7000 πτωχούς, ενώ συντηρούσε πολλά νοσοκομεία.

Οι ομιλίες του και τα συγγράμματά του είναι πολυάριθμα. Συνέταξε όμως και τη Θεία Λειτουργία την οποία τελούμε και χαιρόμαστε, τις περισσότερες μέρες του χρόνου.

Από του άμβωνος όμως δεν έπαψε να καυτηριάζει τη διαφθορά της κοινωνίας της εποχής, αλλά και την διαφθορά της αυτοκράτειρας Ευδοξίας και των αυλοκολάκων. Για το λόγο αυτό υπέστη πολλές εξορίες. Στην τελευταία του εξορία προς την Πιτυούντα και μετά από τρίμηνη σκληρή οδοιπορία, ο Χρυσόστομος πεθαίνει στην Κόμαινα του Πόντου στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 αναφωνώντας το «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν» Δηλαδή, δοξάζει και ευχαριστεί το Θεό, για όλα όσα του έδωσε, για όλα όσα επέτρεψε να συμβούν στη ζωή του. Θετικά η αρνητικά. Και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα αδελφοί μου για τη δική μας τη ζωή. Για όλα όσα επιτρέπει ο Θεός να συμβαίνουν στη ζωή μας, πρέπει να Τον ευχαριστούμε. Διότι με όλες αυτές τις καταστάσεις θετικές η αρνητικές, ο σκοπός είναι ένας και μοναδικός· είναι η κατά Θεόν διαπαιδαγώγηση και προκοπή μας.

Οι τρεις Ιεράρχες, λάμπρυναν τόσο την Εκκλησία του Χριστού ώστε δικαίως ο 4ος αιώνας, κατά τον οποίον έζησαν, ονομάζεται «χρυσός αιώνας της Εκκλησίας». Όμως δεν υπήρξαν μόνο μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, αλλά και παιδαγωγοί εις Χριστόν. Ήσαν οι Άγιοι των γραμμάτων και γι’ αυτό αναδείχθηκαν και καθιερώθηκαν ως προστάτες την εν Χριστώ παιδείας. Είναι οι προστάτες των μαθητών και των διδασκάλων, διότι όπως είδαμε, είχαν λάβει πλούσια Ελληνική μόρφωση η οποία τους κατέστησε και μεγάλους διδασκάλους της Χριστιανικής Πίστεως.

Το Ελληνικό έθνος με ευλάβεια και σεβασμό αιώνες τώρα τιμά την μνήμη τους, διότι και οι τρεις εργάσθηκαν σκληρά προκειμένου να μας παραδώσουν αμόλυντη την Χριστιανική ηθική και φιλοσοφία.

Αντιμετώπισαν κινδύνους και απειλές θανάτου, αλλά έμειναν σταθεροί στην πίστη τους. Αντιμετώπισαν τη πείνα, τη δυστυχία, την αρρώστια, στα πρόσωπα των συνανθρώπων τους, αλλά έμειναν αληθινοί πατέρες των πασχόντων, των πενήτων και των δυστυχισμένων.

Ως σοφοί παιδαγωγοί μας άφησαν πλούσια κληρονομιά σε συγγράμματα με σοφές παιδαγωγικές και επιστημονικές κατευθύνσεις τα οποία για μας τους Έλληνες αποτελούν ιδιαίτερη τιμή και ευλογία, διότι τα κείμενα αυτά γράφτηκαν στην όμορφη ελληνική γλώσσα.

Έτσι οι τρεις Ιεράρχες μέσα από τα σοφά βιβλία τους προβάλλουν πάντοτε ως αιώνια πρότυπα αρετής και φωτεινοί οδηγοί, για να φωτίζουν την πορεία της ζωής μας.

Ιδιαίτερα για όσους ασκούν παιδαγωγικό έργο, το σπουδαιότερο που θα διδαχθούν από τους τρεις Ιεράρχες, είναι ο ρόλος της αγάπης στην παιδεία. Διότι όταν αδελφοί μου η διδασκαλία γίνεται με γνώμονα την αγάπη, τότε όλο το παιδαγωγικό έργο γίνεται πιο μορφωτικό και πιο αποδοτικό. Επίσης θα διδαχθούν την ωραιότερη σύνθεση που συνέλαβε ποτέ ο ανθρώπινος νους: «Ελληνισμός και Χριστιανισμός». Με αυτόν τον τρόπο μας δίδαξαν και μας διδάσκουν οι τρεις Ιεράρχες.

Πως όμως η Εκκλησία καθιέρωσε κοινή εορτή για τους τρεις αυτούς μεγάλους Αγίους, εφόσον ο καθένας έχει τη δική του εορτή μέσα στο εκκλησιαστικό εορτολόγιο; Το 1801 επί βασιλείας Αλεξίου Κομνηνού, μεταξύ των χριστιανών προέκυψε μια σοβαρή διαφωνία και διαμάχη. Κάποιοι υποστήριζαν ότι σπουδαιότερος από τους τρεις Ιεράρχες ήταν ο Μ. Βασίλειος. Κάποιοι άλλοι υποστήριζαν ότι σπουδαιότερος ήταν ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και άλλοι θεωρούσαν σπουδαιότερο τον Ιωάννη το Χρυσόστομο. Έτσι οι χριστιανοί ήταν χωρισμένοι σε τρεις ομάδες: τους Βασιλείτες, τους Γρηγορίτες και τους Ιωαννίτες. Η Εκκλησία λοιπόν με εισήγηση του επισκόπου Ευχαΐτων Ιωάννου του Μαυροπόδους, προκειμένου να σταματήσει αυτή η διχόνοια, καθιέρωσε κοινό εορτασμό στις 30 Ιανουαρίου, αποδίδοντας και στους τρεις αγίους την ίδια τιμή.

Είθε αδελφοί όλοι να παραδειγματιζόμεθα από τους τρεις αυτούς μεγίστους φωστήρες και με σεβασμό και ευλάβεια στα πρόσωπά τους να επικαλούμαστε την χάριν τους, ώστε αυτοί να πρεσβεύουν στον Κύριο για εμάς, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.

Αμήν.

πρεσβύτερος

Ιωάννης Δημητρόπουλος

Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011

Ανήφορος

15:49 | Ανώνυμος |

PDF

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

Καινούριο Ψάλσιμο

15:52 | Ανώνυμος |

PDF

Καινούριο Ψάλσιμο

Που να βρω ένα τραγούδι

να 'ρθω, Κύριε, να πω

πλάι στο θρόνο το δικό Σου;

Τι να πρωτοθυμηθώ απ' τις χαρές;

Καινούργιο ψάλσιμο πως να πω

μ' όλους τους αγγέλους Σου κι εγώ,

μια δοξολογία μου μυστική, ένα ευχαριστώ;

Τα βουνά τα χιονισμένα

και τα άνθη του αγρού στήνουν χορό,

τα ποτάμια τ' αφρισμένα

με τις στάλες της βροχής.

Όλα μου μιλούν για Σένα,

όλα γίνονται γιορτή.

Πόσο θα 'θελα μαζί τους

να Σε υμνήσω, Λυτρωτή!

Κι έγινε τραγούδι η αγάπη

και ζωή η προσευχή.

Πλάι στο θρόνο το δικό Σου,

σαν αηδόνι τραγουδώ όλο χαρά.

Καινούργιο ψάλσιμο αρχινώ

μ' όλους τους αγγέλους Σου και εγώ

μαι δοξολογία, μια μουσική, Σ' ευχαριστώ.

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

18:18 | Ανώνυμος |

PDF

Ο Μέγας Αντώνιος γεννήθηκε το 251 μ.Χ. στην Άνω Αίγυπτο από πλούσιους και ενάρετους γονείς, τους οποίους έχασε σε νεαρή ηλικία. Συγκεντρώνει όμως την προσοχή του στην μυστική θεωρία των μοναχών της ερήμου και στην φροντίδα της μικρής αδελφής του. Γρήγορα αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και αναχωρεί για την έρημο, αφού πρώτα τακτοποίησε την μικρότερη αδελφή του και μοίρασε την μεγάλη πατρική περιουσία στους φτωχούς της περιοχής του.

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

Κοπή βασιλόπιτας της ενορία μας

15:33 | Ανώνυμος |

PDF

Την Κυριακή 9 Ιανουαρίου, μετά τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό μας πραγματοποιήθηκε η τελετή κοπής της βασιλόπιτας.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

Υπέρλαμπρη η ημέρα των Θεοφανείων στην Ενορία του Αγίου Χαραλάμπους στα Κρύα Ιτεών

23:18 | Ανώνυμος |

PDF

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και τάξη εορτάσθηκαν και εφέτος τα Άγια Θεοφάνεια στον Άγιο Χαράλαμπο στα Κρύα Ιτεών. Οι Ιερείς, οι ιεροψάλτες, άπαντες όσοι εργάζονται στο Ναό, δημιούργησαν μια ιδιαίτερα κατανυκτική και ευχάριστη ατμόσφαιρα. Ο Ναός ήταν κατάμεστος.

Εντυπωσιακός ήταν ο στολισμός του Ιορδάνου με το τεράστιο ενυδρείο μέσα στο οποίο οι πατέρες π. Σταύρος και π. Ιωάννης ετέλεσαν τον μεγάλο Αγιασμό.

Πολύ όμορφη ιδέα επίσης ήταν το περιστέρι που φτερούγησε την ώρα που ακούστηκε το απολυτίκιο «εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…».

Στο τέλος της ακολουθίας οι ιερείς τίμησαν το απερχόμενο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο που απαρτιζόταν από τους Απόστολο Λειβαδά, Χαράλαμπο Ταγκαλάκη, Νικόλαο Κωνσταντάρα και Γρηγόριο Τζουγανάτο. Ο π. Ιωάννης αφού τους ευχαρίστησε για την πολύχρονη προσφορά τους έκανε απολογισμό στους ενορίτες για την περασμένη χρονιά 2010, ενώ δεν παρέλειψε να ευχηθεί καλή θητεία και δύναμη στο νέο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, που απαρτίζεται από τους Αντώνιο Ντζούφρα, Αρτέμιο Σώρρα, Απόστολο Πατσούρα και Χρήστο Βανδώρο.

Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Τα είπαν στο Μητροπολίτη

15:39 | Ανώνυμος |

PDF

Σήμερα στις 11:30 π.μ. παιδιά των Κατηχητικών μας Ομάδων επισκέφθηκαν το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Χρυσόστομο και του έψαλλαν τα κάλαντα, τηρώντας το πατροπαράδοτο έθιμο.

Ο Σεβασμιώτατος χάρηκε ιδιαιτέρως με την επίσκεψη των παιδιών, συνομίλησε μαζί τους, τα κέρασε γλυκίσματα, τους ευχήθηκε για τις ημέρες του Αγίου Δωδεκαημέρου και τους έδωσε την ευχή του.

Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

09:50 | Ανώνυμος |

PDF

Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010

Μια απίθανη Χριστουγεννιάτικη Εκδήλωση από τα παιδιά των Κατηχητικών μας Ομάδων

11:16 | Ανώνυμος |

PDF

Μέσα σε ένα πανηγυρικό και Χριστουγεννιάτικο κλίμα, πραγματοποιήθηκε στον Ιερό μας Ναό, η φετινή Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση των παιδιών των Κατηχητικών μας Ομάδων, την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου.

Για μια ακόμη φορά ο χώρος του Ναού, φάνηκε πολύ μικρός για να φιλοξενήσει μια τέτοια εκδήλωση, εφόσον όσοι παρευρέθησαν για να απολαύσουν και να τιμήσουν τους 83 μαθητές, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο δημιουργώντας το αδιαχώρητο.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδηλώσεως κυριαρχούσε ο νεανικός παλμός, η ζωντάνια, ο ενθουσιασμός, το γέλιο, χαρακτηριστικά που αντικατόπτριζαν τόσο των εσωτερικό κόσμο των παιδιών, όσο και τη χαρά τους για το μεγάλο γεγονός που εξυμνεί η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού.

Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010

Η Φάτνη της γεννήσεως του Χριστού έξω από το Ναό μας

11:25 | Ανώνυμος |

PDF

Ένα πραγματικό στολίδι για την περιοχή μας

Ευχαριστούμε πολύ

τους χορηγούς και δημιουργούς της:

Σπυρίδωνα Παπαχρήστο, Αντώνιο Ντζούφρα, Χρήστο Χαρμπίλα, Ηλία Χαρμπίλα, Απόστολο Πατσούρα, Δημήτριο Χορευταρή.

Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010

Ανακοινωθέν της Δ.Ι.Σ. για την "Κάρτα του Πολίτη"

11:14 | Ανώνυμος |

PDF

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος συζητήσασα και πάλι το θέμα της «Κάρτας του Πολίτη», με αφορμή το κείμενο που αναρτήθηκε προς «δημόσια διαβούλευση για την βέλτιστη αξιοποίηση της Κάρτας του Πολίτη» στο δικτυακό τόπο διαβουλεύσεων του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, ανακοινώνει ότι :

Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010

Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος "Ερωτώ, είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς;"

15:15 | Ανώνυμος |

PDF

Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010

"Ερωτώ, είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς;" Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος

11:26 | Ανώνυμος |

PDF

Λάβρος για όσα ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες από επίσημα χείλη, ότι οι ιερείς δεν είναι παραγωγοί ήταν ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος από άμβωνος.

Ο Μητροπολίτης Πατρών υπερασπιζόμενος τον θεσμό του ιερέα, μεταξύ άλλων τόνισε: «Ερωτώ, είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς οι οποίοι είναι στρατιώτες του Χριστού και της κοινωνίας επί ημερονυκτίου βάσεως, εργαζόμενοι χωρίς ωράριο – και έτσι πρέπει – για να είναι πάντοτε στη διάθεση του ποιμνίου τους; Ποιός άλλος τομέας εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο;»
«Είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς, παράγοντας ένα τεράστιο κοινωνικό, φιλανθρωπικό και πνευματικό έργο, στις πόλεις μας, με τα ιδρύματα που συντηρεί η Εκκλησία γενικώς, με την υπηρεσία στις Φυλακές και τα Νοσοκομεία, με τις τράπεζες αγάπης και τις στέγες φιλανθρωπίας; Με την συμπαράσταση στους νέους, τους εξαρτημένους, τους ανέργους κλπ.;», πρόσθεσε ο κ. Χρυσόστομος.

Ακόμη, υπογράμμισε χαρακτηριστικά: «Είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς οι οποίοι υπηρετούν στα χωριά μας, όπου καμιά υπηρεσία δεν έχει μείνει πλέον και ρημάζουν χωρίς, κανείς να ενδιαφέρεται για αυτά; Είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς που παρηγορούν τους λίγους που απέμειναν στην ύπαιθρο και οι οποίοι πολλάκις γέροντες και ανήμποροι προσπαθούν να ζήσουν με συντάξεις πείνας που τους χορηγεί η πολιτεία;»

Συνεχίζοντας «Είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς που συντηρούν τα μνημεία, Εκκλησίες, Μοναστήρια, ανεκτίμητους του Έθνους μας θησαυρούς, τα οποία είναι καταδικασμένα να καταστραφούν αφού κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτά; Είναι αντιπαραγωγικοί οι Ιερείς υπηρετώντας τις θρησκευτικές ανάγκες αυτού του Λαού και προσφέροντας διδαχή, αγάπη, στοργή όχι μόνο στους Χριστιανούς, αλλά και τους ξένους αδελφούς, αφού πλέον ζούμε σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία;»

Επίσης, ο Μητροπολίτης Πατρών τόνισε, ότι «Κάθε φορά ακούμε τα περί της μισθοδοσίας των κληρικών. Πλείστα λέγονται ως μία φθηνή προπαγάνδα εναντίον των υπηρετών της κοινωνίας, των ηρώων Ιερέων. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο μισθός των Ιερέων είναι από την περιουσία της Εκκλησίας. Από την περιουσία την οποία τόσες φορές άφήρεσε το Κράτος, για « κοινωνικούς σκοπούς» και ανέλαβε την υποχρέωση της μισθοδοσίας των Κληρικών.

«Δυστυχώς αυτή η αλήθεια πολλάκις αποκρύπτεται η συστηματικά διαστρεβλώνεται», πρόσθεσε κλείνοντας ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος.

πηγή: romfea.gr

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

Επικοινωνία

01:05 | Ανώνυμος |

PDF

Ταχυδρομική Διεύθυνση:

Ι.Ν. Αγίων Αντωνίου & Χαραλάμπους
Κρύα Ιτεών
26333 Πάτρα

τηλέφωνα: 2610.340-902 & 6936581661

Fax: 2610.340-902

Email: ioannisdim@hotmail.gr

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010

Πώς θα βρείτε το Ναό μας

01:36 | |

PDF

Πως θα βρείτε το Ναό μας

1. Από την περιμετρική οδό, βγαίνετε στην έξοδο του Γλαύκου και κατευθύνεστε προς την παραλία από τον παράλληλο δρόμο του ποταμού Γλαύκου. Οδηγείστε 4,5 km και στρίψτε δεξιά στην οδό Ουρανού, οπότε θα αντικρίσετε το Ναό μας.

2. Από την Ακτή Δυμαίων, στο ύψος που ο ανισόπεδος κόμβος συνδέει το νέο λιμάνι με την περιμετρική οδό (αστικό λεωφορείο ΝΟ 5) και στο ρεύμα προς Πάτρα, στρίβετε στην οδό Δημοκλέους όπου ακριβώς βρίσκεται η αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Nissan. Προχωρείτε όλο το δρόμο που οδηγεί στην οδό Αντιοχείας και στρίβετε δεξιά. Στα 70 μέτρα θα συναντήσετε την οδό Ύλου την οποία ανεβαίνοντάς την θα βρεθείτε στο Ναό μας.

Διεύθυνση

Ι.Ν. Αγίων Αντωνίου & Χαραλάμπους
Κρύα Ιτεών
26332 Πάτρα

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Επικοινωνία: 2610.340-902 & 6939295219
Fax: 2610.340-902
Email: themisdimit@hotmail.gr

Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010

Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος (για παιδιά)

12:10 | Ανώνυμος |

PDF

Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010

Σαν σήμερα Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2007 - Χειροτονία δύο αδελφών

15:39 | Ανώνυμος |

PDF

Τό πρωί τῆς Κυριακῆς τελέστηκε Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ. Χιλιάδες κόσμου στήν κυριολεξία, εἶχαν κατακλύσει τόν εὐμεγέθη Ναό, ὅπου ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε τήν Χειροτονία τοῦ Διακόνου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Γερασίμου Δημητροπούλου εἰς Πρεσβύτερον ὡς καί τήν χειροτονίαν τοῦ κατά σάρκα ἀδελφοῦ του Ἰωάννου, εἰς Διάκονον.

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

Ο μακαριστός Μητροπολίτης πρ. Πατρών Νικόδημος

15:20 | Ανώνυμος |

PDF

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Δημοσιεύουμε τήν ομιλία τού Σεβασμιωτάτου κατά τό ετήσιον Μνημόσυνον τού μακαριστού Μητροπολίτου πρ. Πατρών κυρού Νικοδήμου στόν Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Πατρών, τήν Κυριακή 22 Νοεμβρίου ε.έ. Στό Αρχιερατικό Συλλείτουργο καί τό Αρχιερατικό Μνημόσυνο προεξήρχε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ηλείας καί Ωλένης κ. Γερμανός καί συμμετείχαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, Βελεστίνου κ. Δαμασκηνός, Ζιχνών καί Νευροκοπίου κ. Ιερόθεος καί ο οικείος Μητροπολίτης κ. Χρυσόστομος.

Οι Επιστολές τού Αποστόλου Παύλου είναι εμπειρικές καί θεολογικές Επιστολές, γιατί ο Απόστολος ομιλούσε καί έγραφε όχι από μιά στοχαστική ενασχόληση γύρω από τόν Θεό καί τήν Εκκλησία, αλλά μέσα από τήν εμπειρία πού απέκτησε ύστερα από τήν αποκάλυψη τού ιδίου τού Θεού σέ αυτόν.

Ως Ιουδαίος μελετούσε τήν Παλαιά Διαθήκη κάτω από τήν καθοδήγηση τού Νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ, ήταν ζηλωτής τών πατρικών παραδόσεων, αλλά όλα απέκτησαν άλλη διάσταση όταν ο Χριστός απεκαλύφθη σέ αυτόν καί τού έδειξε ότι ο Άσαρκος Λόγος στήν Παλαιά Διαθήκη, ο Μεγάλης βουλής Άγγελος, σαρκώθηκε καί Αυτός είναι ο Χριστός καί ότι η Εκκλησία είναι τό Σώμα Του. Καί αυτήν τήν αλήθεια διαλαλούσε συνεχώς στά προφορικά κηρύγματά του καί τίς επιστολές του.

Αυτό φαίνεται καί στό σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα πού αναφέρεται στήν Εκκλησία. Μεταξύ τών άλλων γράφει: «άρα ούν ουκέτι εστέ ξένοι καί πάροικοι, αλλά συμπολίται τών αγίων καί οικείοι τού Θεού, εποικοδομηθέντες επί τώ θεμελίω τών αποστόλων καί προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού, εν ώ πάσα οικοδομή συναρμολογουμένη αύξει εις ναόν άγιον εν Κυρίω εν ώ καί υμείς συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον τού Θεού εν Πνεύματι» (Εφ. β', 19-22).
Τό χωρίο αυτό είναι γεμάτο από θεολογικά καί εκκλησιολογικά μηνύματα, αλλά θά περιορίσω τόν λόγο σέ μερικά από αυτά πού τά θεωρώ πολύ σημαντικά.

1. Τό εκκλησιαστικό καί λειτουργικό ήθος

Η Εκκλησία είναι Ναός άγιος εν Κυρίω, καί ακρογωνιαίος λίθος τής Εκκλησίας, είναι Αυτός ο Ίδιος ο Χριστός. Οι Προφήτες τής Παλαιάς Διαθήκης καί οι Απόστολοι τής Καινής Διαθήκης, όπως καί οι Πατέρες διά μέσου τών αιώνων, αποτελούν τά θεμέλια τής Εκκλησίας πού τίθενται πάνω στόν ακρογωνιαίο λίθο. Οι Χριστιανοί πού ζούν πραγματικά στήν Εκκλησία συναρμολογούνται επάνω σέ αυτά τά θεμέλια καί ενώνονται μέ αυτά, έχουν κοινωνία μαζί τους καί έτσι αποτελείται ο άγιος Ναός εν Κυρίω. Έτσι, τά μέλη τής Εκκλησίας δέν αισθάνονται ξένοι καί πάροικοι, αλλά συμπολίτες τών αγίων καί οικείοι τού Θεού.

Η Εκκλησία αποτελεί μιά ενότητα ουρανίων καί επιγείων, κεκοιμημένων καί ζώντων. Είναι ο Ναός ο ευλογημένος τού Θεού. Αυτό τό είδε εν Αγίω Πνεύματι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης καί τό περιέγραψε στό βιβλίο τής Αποκαλύψεως. Η ζωή τής Εκκλησίας είναι ευχαριστιακή, τό ήθος λειτουργικό, η συμπεριφορά προσευχητική, η πορεία κοινή από τήν μένουσα πόλη στήν μέλλουσα πόλη.

Είναι σημαντικό ότι ο τρόπος τελέσεως τής θείας Λειτουργίας είναι έκφραση τής ουράνιας Λειτουργίας, όπως τήν ζούν οι άγιοι καί όπως τήν περιέγραψε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Μέσα στήν θεία Λειτουργία ζούμε μέ ησυχία καί προσευχή, μέ σιγή καί φρόνημα προσευχητικό, μέ ειρήνη στήν καρδιά καί κίνηση πρός τά ουράνια, μέ πραγματική νηφάλια μέθη. Δέν στεκόμαστε απλώς μηχανικά καί τυπικά, αλλά μέ έναν ακόρεστο χορτασμό, μέ διαρκή αεικίνητη στάση καί μέ στάσιμη κίνηση. Αυτό τό εκφράζει ο ύμνος τού Μ. Σαββάτου: «Σιγησάτω πάσα σάρξ βροτεία καί στήτω μετά φόβου καί τρόμου καί μηδέν γήϊνον εν εαυτή λογιζέτω».

Στεκόμαστε μέ σιγή σώματος καί στόματος, αλλά μέ μιά κίνηση καρδιακή πρός τά ουράνια, τήν πραγματική μας πατρίδα, καί αναμένουμε από εκεί τόν ερχόμενο Κύριο. Μάλιστα στήν θεία Λειτουργία κατά τόν τρισάγιο ύμνο στρεφόμαστε στό Σύνθρονο καί αναφωνούμε: «ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Πώς μπορεί κανείς νά ομιλήση όταν αναμένη τόν δοξασμένο Χριστό; Πώς μπορεί νά ασχοληθή μέ τά γήϊνα όταν γίνονται ουράνια μυστήρια; Γι’ αυτό στήν θεία Λειτουργία ακούγονται οι προσταγές: «πάσαν τήν βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν» καί «άνω σχώμεν τάς καρδίας». Αυτό γίνεται γιατί «τό πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. γ', 20). Ζούμε σέ κοινωνίες καί πατρίδες, ανήκουμε σέ ένα επίγειο πολίτευμα, όμως τό πολίτευμά μας δέν καθορίζεται από τό Σύνταγμα καί τούς νόμους μιάς χώρας, πού είναι οπωσδήποτε σεβαστά, αλλά εμπνέεται από τήν ζωή τού Αναστάντος Χριστού, ο Οποίος κάθεται εν δεξιά τού Πατρός. Η επιστολή πρός Διόγνητον σαφώς λέγει ότι οι Χριστιανοί «επί γής διατρίβουσιν, αλλ’ εν ουρανώ πολιτεύονται».

Έτσι, αυτό τό ευχαριστιακό ήθος καί η ατμόσφαιρα τής θείας Λειτουργίας μάς συνοδεύει καί μετά τήν έξοδό μας από τόν Ναό. Όποιος μπαίνει σέ ένα αρωματοπωλείο μεταφέρει όλη τήν ημέρα τό άρωμα από τό οποίον ποτίσθηκαν τά ρούχα του. Καί όποιος λειτουργείται καί δέχεται τό ευώδες θυμίαμα, ευωδιάζει όλη τήν ημέρα, μοσχοβολά από τήν ευωδιαστική ατμόσφαιρα τού Ιερού Ναού. Τό ίδιο γίνεται μέ τήν θεία Λειτουργία. Όποιος εισέρχεται μέσα στό «πνεύμα» τής θείας Λειτουργίας, ζή τόν αεί ερχόμενον Χριστό, μεταφέρει όλη αυτήν τήν ατμόσφαιρα καί μετά τήν θεία Λειτουργία στό σπίτι του, τήν εργασία του, τούς συνανθρώπους του. Είναι λειτουργημένος, λιβανισμένος καί μοσχοβολημένος άνθρωπος, έχουν ευωδιασθή όλες οι δυνάμεις τής ψυχής του, καί έτσι λειτουργεί σωστά μέσα στήν κοινωνία, οπότε λιβανίζει καί αυτός τούς πάντες.

Ο κόσμος σήμερα χρειάζεται τέτοιους ευλογημένους ανθρώπους πού θά μοσχοβολούνται από τό λειτουργικό αγιοκέρι καί τό ευωδιαστό μοσχοθυμίαμα.

2. Τό λειτουργικό ήθος τού Κληρικού

Αυτό τό ευχαριστιακό ήθος πρέπει νά εμπνέη τούς Κληρικούς πού αξιώνονται νά εισέρχονται μέσα στό Ιερό Βήμα καί νά τελούν τήν αναίμακτη μυσταγωγία. Στήν πραγματικότητα ακινητοποιούνται κατά κόσμον γιά νά αισθανθούν τήν κίνηση τού ουρανίου κόσμου, σιωπούν καί σιγούν κατά σάρκα γιά νά αισθανθούν τήν άλαλη καί σιγώσα κίνηση τής ουράνιας θείας Λειτουργίας, αγωνίζονται νά ζήσουν τήν εύλαλη σιωπή.

Ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος έχει γράψει μιά ευχή πού είναι πολύ σημαντική, γιατί δείχνει τόν τρόπο μέ τόν οποίον εισδύει κανείς στήν θεία Λειτουργία καί ζή τήν γλυκύτητά της: «Σύ ούν αγαθέ, ο επιστάμενος τήν ασθένειαν ημών καί βαστάζων τήν δυσκολίαν τής αδυναμίας ημών, φύλαξόν με εκ τής ταραχής τών λογισμών καί τού κατακλυσμού τών παθών καί άξιον ποίησόν με ταύτης τής λειτουργίας τής αγίας, μήπως εν τοίς πάθεσί μου φθείρω τήν γλυκύτητα αυτής καί ευρεθώ ενώπιόν Σου αναιδής καί τολμηρός».

Ένας Κληρικός πού ζή αυτό τό ευχαριστιακό ήθος καί τήν λατρευτική ατμόσφαιρα τής θείας Λειτουργίας εξακολουθεί νά λειτουργή σέ όλη τήν ζωή του. Μεταφέρει τήν ατμόσφαιρα τής θείας Λειτουργίας σέ όλες τίς φάσεις καί πτυχές τού βίου του. Η ζωή του είναι διάφανη. Δέν ασχολείται μέ τό παρασκήνιο καί τούς ποικίλους μηχανισμούς εξουσίας. Αφού στήν θεία Λειτουργία άκουσε τόν Χριστό νά λέγη «ο θάνατός μου ζωή σου», θέλει καί αυτός νά πεθάνη γιά τόν άλλο καί δέν μπορεί νά αισθανθή τόν θάνατο τού άλλου ως δική του ζωή. Βλέπει στήν θεία Λειτουργία τόν Αναστάντα Χριστό καί διαλαλεί σέ όλους τούς ανθρώπους, «Χριστός ανέστη, χαρά μου». Αισθάνεται τόν άλλο ως χαρά του καί όχι ως κόλασή του.

Αυτό πρέπει νά τό ζή καί ο Επίσκοπος σέ μεγαλύτερο βαθμό. Δέν ξεχωρίζει τούς ανθρώπους τού ποιμνίου του σέ ημετέρους καί φίλους, εκτός κι άν κάποιος μέ τόν τρόπο τής ζωής του επιλέγη νά είναι αλειτούργητος καί ακοινώνητος, οπότε μόνος του διαφοροποιείται. Ο ποιητής έγραψε γιά τό Άγιον Όρος, αλλά αυτό εκφράζει καί όλο τό ευχαριστιακό καί εκκλησιαστικό ήθος: «καράβι πού ταξιδεύει, τό Άγιον Όρος, (καί η Εκκλησία), στ’ αμπάρια κουβαλάει μέλι, κερί καί λιβάνι γιά τούς πεινασμένους τού νάρθηκα γιά τούς λαβωμένους τών στασιδιών».

Αυτό τό εκκλησιαστικό ήθος μεταφέρει παντού καί στίς Συνόδους τής Ιεραρχίας όπου συζητούνται διάφορα θέματα, αλλά καί σέ όλη τήν εκκλησιατική ζωή, στήν διοίκηση καί τήν ποιμαντική της διακονία.

3. Τό λειτουργικό ήθος τού μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου

Τά προηγούμενα είναι επίκαιρα γιατί σήμερα τελούμε τό ιερό μνημόσυνο τού μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών κυρού Νικοδήμου, γνωστού σέ όλους μας, καί σέ μένα ιδιαιτέρως, εκ κοιλίας μητρός μου, αφού τότε πού ήταν ιεροκήρυξ τής Ιεράς Μητροπόλεως Ιωαννίνων ήταν Πνευματικός Πατέρας τών γονέων μου καί πολλών άλλων συγγενών μου, οι οποίοι τόν αγαπούσαν πολύ. Επανειλημμένως μού έλεγαν, όπως καί εγώ τό διαπίστωσα αργότερα, ότι εισερχόταν μέσα στόν λειμώνα τής Αγίας Γραφής καί πάντοτε διήνθιζε τόν λόγο του μέ τά μυροβόλα άνθη της, αλλά καί ήταν ιεροπρεπής κατά τήν τέλεση τής θείας Λειτουργίας μέ τό παράστημά του, τήν καταπληκτική φωνή του, τήν ευχέρεια τού λόγου του καί τήν ευλάβειά του. Ζούσε τό μυστήριο τής κενώσεως τού Υιού καί Λόγου τού Θεού.

Σέ όλη του τήν ζωή διαποτιζόταν από αυτό τό ευχαριστιακό ήθος, δηλαδή συνέχιζε νά λειτουργή καί μετά τήν θεία Λειτουργία. Καί αυτό τό έκανε μέ τήν σιωπή στίς κατηγορίες, τήν νηφαλιότητα στίς δύσκολες καταστάσεις, τήν ψαλμωδία στήν ησυχία τού δωματίου καί γραφείου του, αλλά καί στίς τρικυμίες του βίου, τόν σοβαρό καί ευπρεπή λόγο σέ καταστάσεις αλάλων λόγων.

Έτσι τόν έζησε τό ποίμνιό του στήν ευλογημένη αυτήν Μητρόπολη, καί έτσι τόν απολαμβάναμε όλοι εμείς στίς κατ’ ιδίαν συναντήσεις. Όταν ήταν παρών ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών κυρός Νικόδημος, δέν μπορούσε κανείς νά αστειευθή καί νά ομιλήση απρεπώς, δέν μπορούσε νά εκτραπή στόν λόγο, αντίθετα μάλιστα έπρεπε νά είναι προσεκτικός στόν λόγο καί τίς κινήσεις του, γιατί εκείνος ήταν νηφάλιος καί σοβαρός. Κάποιος συνήθιζε νά αστειεύεται καί νά διανθίζη τόν λόγο του, ακόμη καί μπροστά σέ Κληρικούς, μέ ευτράπελα περιστατικά, αλλά αυτό δέν τό έπραττε καί δέν μπορούσε νά τό πράξη, όταν ήταν παρών ο μακαριστός Μητροπολίτης Νικόδημος, γιατί αισθανόταν τήν λειτουργική ατμόσφαιρα πού έβγαινε από τήν ύπαρξή του. Ο ίδιος είχε δικούς του ρυθμούς, πού καθορίζονταν, εν πολλοίς από τήν ψαλμωδία πού τόσο αγαπούσε. Ήταν αργός καί παραδοσιακός στούς ρυθμούς του, σάν τά παπαδικά μέλη, καί πολλές φορές βρισκόταν σέ άλλο κόσμο, σάν τά γλυκόφθεγγα τεριρρέμ.

Αυτό τό λειτουργικό ήθος συνέχιζε νά τόν ακολουθή καί στίς Συνεδριάσεις τής Ιεραρχίας καί στήν όλη επικοινωνία του μέ τούς αδελφούς του Ιεράρχες. Δέν συμμετείχε στό λεγόμενο παρασκήνιο καί σέ διαφόρους μηχανισμούς, δέν ανήκε σέ ομάδες διεκδικήσεως διαφόρων απαιτήσεων. Παρέμεινε έξω από όλα αυτά πού δέν συνιστούν εκκλησιαστικό καί ευχαριστιακό ήθος. Η Εκκλησία δέν έχει καί δέν πρέπει νά έχη παρασκήνιο κοσμικών νοοτροπιών.

Ήταν ένας Ιεράρχης παραδοσιακός, ιεροπρεπής, «παλαιάς κοπής», σάν τό παλαιό καλό κρασί, πού ευφραίνει τήν καρδιά τού ανθρώπου. Καί ομολογώ ότι λιγοστεύουν τέτοιοι Ιεράρχες πού ξέρουν νά σέβονται τούς παλαιοτέρους καί νά αγαπούν τούς νεωτέρους, νά τιμούν τό συνοδικό πολίτευμα τής Εκκλησίας καί νά μή επιδίδονται σέ κοσμικές μεθόδους.

Έτσι, ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος ζούσε λειτουργικά στήν θεία Λειτουργία, συνέχιζε νά λειτουργή κατά τήν ποιμαντική του διακονία, καί ιερουργούσε κατά τίς Συνεδριάσεις τής Ιεράς Συνόδου. Κάθε άνθρωπος καί κάθε Επίσκοπος έχει τά ιδιαίτερα χαρίσματά του. Εκείνος δέν συνήθιζε νά ενεργή επικοινωνιακά καί κοσμικά, αλλά είχε ένα λειτουργικό καί ευχαριστιακό ήθος, τόσο στήν Μητρόπολή του, όσο καί στήν Ιεραρχία, καθώς επίσης άφηνε χώρο ελεύθερο καί σέ άλλους νά εργάζονται.

Λάθη έκανε καί εκείνος, όπως όλοι μας, αλλά αυτό τό ευχαριστιακό ήθος του δέν εξατμίζεται από τόν χρόνο, ενώ τά άλλα χάνονται. Τά λάθη καί οι αδυναμίες ξεχνιούνται εύκολα, όμως τό ευχαριστιακό ήθος τής σιωπής, τού ευαγγελικού λόγου καί τής λειτουργικής συμπεριφοράς παραμένει πάντοτε στήν μνήμη τού Θεού καί τού λαού.

Καί αυτό τό λειτουργικό ήθος, πού είναι έκφραση τής εσχατολογικής ζωής, αλλά καί προσδοκία τής ουράνιας πολιτείας, τόν συνόδευσε καί τότε πού οικειοθελώς σταμάτησε νά ποιμαίνη αυτόν τόν λαό. Καί μάλιστα ευρισκόμενος στό κρεββάτι τού πόνου τών τελευταίων του στιγμών, τότε πού τόν εγκατέλειψαν οι δυνάμεις του, δέν έπαυσε νά ζή αυτό τό ευχαριστιακό, εσχατολογικό τρόπο ζωής, γι’ αυτό πρός τό τέλος του έψαλλε τό «εν ταίς λαμπρότησι τών αγίων σου πώς εισελεύσομαι ο ανάξιος».

Σεβασμιώτατε άγιε Πατρών καί αγαπητέ αδελφέ κ. Χρυσόστομε,

Θά ήθελα νά σάς ευχαριστήσω γιά τήν πρόσκλησή σας νά συμμετάσχω σέ αυτό τό αρχιερατικό μνημόσυνο καί νά σάς συγχαρώ πού διοργανώσατε αυτήν τήν εκδήλωση γιά νά τιμήσετε τόν προκάτοχό σας Ιεράρχη, τόν ιεροπρεπή λειτουργό, τόν λαμπρό ποιμένα τής Εκκλησίας, τό καλλικέλαϊδο αηδόνι τού άμβωνος καί τού ψαλτηρίου, τό τετιμημένο μέλος τής Ιεραρχίας, μέ τό ευχαριστιακό ήθος, καί τόν παραδοσιακό τρόπο ζωής έναν ποιμενάρχη καί ιεράρχη πού μάς υποδεικνύει ότι η Εκκλησία είναι Ναός εν Κυρίω άγιος, μέσα στόν οποίο δέν χωρούν φαιδρότητες, αστειότητες, κοσμικές νοοτροπίες καί συμπεριφορές, καί συγχρόνως είναι ένας Ναός πού στηρίζεται στόν ακρογωνιαίο λίθο, τόν Θεάνθρωπο Χριστό καί τούς θεμελίους λίθους πού είναι οι Προφήτες, οι Απόστολοι καί οι Πατέρες. Γι’ αυτό καί όλοι εμείς, πού συναρμολογούμαστε σέ αυτόν τόν Ναό, δέν είμαστε ξένοι καί πάροικοι, αλλά συμπολίτες τών αγίων καί οικείοι τού Θεού.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Πατρών κυρός Νικόδημος μάς υποδεικνύει ότι όλοι μας πρέπει νά γίνουμε λειτουργημένες υπάρξεις, λιβανισμένοι από τήν ατμόσφαιρα τής θείας Λειτουργίας νά ευωδιάζουμε από τήν ευωδία τού Χριστού.

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε καί αείμνηστε πάτερ καί αδελφέ ημών Νικόδημε.–

πηγή:parembasis.gr

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Νεκτάριο

00:51 | Ανώνυμος |

PDF

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ’ ὅ τὸ Θεὸς Κύριος ὡς συνήθως, καὶ τὸ ἑξῆς· Ἦχος πλ. δ´. Ὁ ὑψωθεις ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν ἐπομβρίζοντα ἰάματα πᾶσι, δεινῶς νοσοῦσι καὶ σκεδάζοντα πάντων, τῶν ἀλγηδόνων ζόφωσιν πιστοί, ἐκτενῶς μέλψωμεν Νεκτάριον τὴν πηγὴν τῶν θαυμάτων, καὶ αὐτῷ προσπέσωμεν πίστει ἐν Καμαρίζῃ, ἀναβοῶντες· πέμψον σαῖς λιταῖς, ἡμῖν ὑψόθεν Θεοῦ πάτερ ἔλεος.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομεν ποτὲ Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.