«Αἱ Ἰταλικαὶ στρατιωτικαὶ δυνάμεις προσβάλλουσιν ἀπὸ τῆς 05:30 ὥρας τῆς σήμερον τὰ ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς Ἑλληνοαλβανικῆς Μεθορίου. Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους».

Συγκλονιστικὴ ἡ δωρικὴ λιτότητα τοῦ πρώτου πολεμικοῦ ἀνακοινωθέντος.

Ἡ πολεμικὴ μηχανὴ τοῦ Χίτλερ ἔχει ἀρχίσει ἤδη νὰ κατασπαράσσει τὰ κράτη. Ἡ Αὐστρία προσαρτᾶται, ἡ Πολωνία ὑποκύπτει σὲ 4 μέρες, ἡ Τσεχοσλοβακία γονατίζει, ἡ Δανία, τὸ Βέλγιο, τὸ Λουξεμβοῦργο καταθρυμματίζονται ἐν μιᾷ νυκτί. Ἡ Γαλλία ἀνθίσταται γιὰ λίγες ἡμέρες. Οἱ ὑπόλοιποι λαοὶ παραδίδονται, κατατάσσονται στοὺς συμμάχους τοῦ Ἄξονος ἢ τηροῦν στάση οὐδετερότητος.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η εθνική επέτειος της 28^ης Οκτωβρίου από το 1952 συνεορτάζεται με την Παναγία, την Αγία Σκέπη, όπως η εθνική εορτή της 25^ης Μαρτίου συνεορτάζεται με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Από το τέλος του 9^ου αιώνα – αρχές 10^ου έως το 1952 η Θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης εορταζόταν την 1^η Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε επί αυτοκράτορος Λέοντος Στ΄ του Σοφού (886-912) σε ανάμνηση της απαλλαγής της Βασιλεύουσας από την απειλή των Βουλγάρων και των Αγαρηνών. Πρόκειται για εορτή ευχαριστίας προς την Παναγία, όπως εκείνη που καθιερώθηκε τον 7^ο αιώνα με τον Ακάθιστο Ύμνο, όταν η Παναγία βοήθησε να αντιμετωπισθεί με επιτυχία η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους.

Πνευματικοί φάροι, κάστρα και πνεύμονες της Ορθοδοξίας, φορείς παιδείας, καταφύγια και οχυρά των ραγιάδων κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας αλλά και των επαναστατημένων ελλήνων αποτέλεσαν οι Ιερές μας Μονές.

Η προσφορά των μοναστηριών στα 400 χρόνια σκλαβιάς αλλά και κατά την επανάσταση είναι πολυεπίπεδη και πολύ σημαντική.

Στις 21 Αυγούστου 1904 ο Παύλος Μελάς φωτογραφήθηκε από τον Λαρισαίο φωτογράφο Γεράσιμο Δαφνόπουλο, ένοπλος και ένστολος, ενδεδυμένος το μαύρο κεντητό ντουλαμά. 

Το πρώτο αντίτυπο της φωτογραφίας το έστειλε στην αγαπημένη του σύζυγο Ναταλία «υπό τον όρον να μην ιδή το φως της ημέρας», αλλά να μείνει ως ανάμνηση για την ίδια και τα παιδιά του, αν έχανε τη ζωή του στην αποστολή του. Θα ήταν «κωμικό» και «μαρτύριο», έγραψε, εάν επέστρεφε άπρακτος, να βλέπει «την φάτσαν του έτσι μασκαρεμένην».

Στις 12 Οκτωβρίου του 1904, ο Παύλος Μελάς φθάνει με τους άνδρες του έξω από τη Στάτιτσα – σημερινό χωριό Μελάς – της Καστοριάς. Έπειτα από μια δύσκολη αναμέτρηση στον Πολυπόταμο Νερέτ, έψαχνε ένα ήσυχος μέρος για να ξεκουραστεί με τους αντάρτες του. Για κακή του τύχη το χωριό διέθετε οργανωμένο βουλγαρικό πυρήνα. Έτσι, ο κομιτατζής Μήτρος Βλάχος τον πρόδωσε στις τουρκικές αρχές και την επόμενη μέρα ο Παύλος Μελάς, μετά από σκληρή μάχη, έπεσε νεκρός από τούρκικο βόλι στις 13 Οκτωβρίου 1904.

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Ἐδέσσης ἀγαποῦσε πολύ τούς μοναχούς καί χαιρόταν νά τελῆ τήν ἀκολουθία τῆς κουρᾶς.

Διασώζεται ἕνα σπάνιο ἠχητικό ντοκουμέντο ἀπό τήν κουρά τοῦ πνευματικοῦ του παιδιοῦ τότε μοναχοῦ Ἱεροθέου, νῦν Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου, πού ἔγινε σάν σήμερα Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 1971, στήν τότε Ἱερά Μονή Ἁγίας Παρασκευῆς Γιαννιτσῶν.

Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μονῆς ἦταν τότε ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιμ. π. Ἀθηναγόρας Καραμαντζάνης, Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας, ἀκούγεται δέ καί ἡ φωνή του πού ψάλλει.

Δημοσιεύεται τό ἠχητικό αὐτό ντοκουμέντο, μέ τήν συμπλήρωση 50 χρόνων ἀπό τό γεγονός αὐτό, ὅπου φαίνεται τό πῶς ὁ ἅγιος Καλλίνικος τελοῦσε τίς ἀκολουθίες καί τό πῶς ὁμιλοῦσε.

Η Παναγία μας, δεν του αρνήθηκε.

Σε λίγο έρχεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, που πάντα την διακονούσε, και δίνει στον Απόστολο Λουκά τρεις σανίδες. Ο Ευαγγελιστής παραξενεύτηκε που πήρε τρεις σανίδες και όχι μία. Ωστόσο, δεν είπε τίποτα. Τις πήρε και πήγε σπίτι του. Εκεί άρχισε να Την ζωγραφίζει, όπως Την φανταζόταν και όπως Την έβλεπε συνήθως. Όταν τελείωσε τον πίνακα, τον πήρε και πήγε δειλά-δειλά, με σεμνότητα στην Παναγία να τον δείξει.

Πρωτοπρεσβύτερος
Ἀναστάσιος  Κ.  Γκοτσόπουλος, Ἐφημέριος  Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Πάτρα, 11.8.2021

  30 χρόνια πριν…

ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟ  ―  10-11 Αυγούστου 1991
“Εκθρόνιση” του διαβόλου  – “ενθρόνιση” του Χριστού!

Συμπληρώθηκαν ήδη 30 χρόνια από το διήμερο 10-11.8.1991, όταν στον Μητροπολιτικό Ναό της Μεταμορφώσεως Αργυροκάστρου ακούστηκαν ως εξ ενός στόματος ολοκλήρου του Ορθοδόξου λαού οι ενθουσιώδεις δοξολογητικές  εκβοήσεις:

«Krishti u Ngjall!»      –      «Erdhi ora e Zotit!»      –     «Lavdi Zotit!»

«Χριστός Ανέστη»  –  «Ήρθε η ώρα του Θεού»  –   «Δόξα τω Θεώ»

 Οι στιγμές ήταν ιστορικές: οι Ορθόδοξοι του Αργυροκάστρου υποδέχονταν στην πόλη τους  τον τότε επίσκοπο Ανδρούσης (τώρα Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας) Αναστάσιο (Γιαννουλάτο) ως Έξαρχο του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την Εκκλησία της Αλβανίας!

Μέσα ἀπό τούς ἀγῶνες τετρακοσίων ἐτῶν, ἀλλά καί κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, καί μετά ταῦτα, φαίνεται περίτρανα ὅτι ἡ Πατρίδα μας ἐλευθερώθηκε, ἐπειδή οἱ ἥρωες καί μάρτυρες πατέρες μας εἶχαν βαθειά Πίστη στόν ἀληθινό Θεό, ἡ ὁποία τούς κράτησε ὄρθιους σέ ὧρες μεγίστων δυσκολιῶν, κινδύνων καί ποικίλων καί φρικτῶν μαρτυρίων. Αὐτή τήν Πίστη, τήν Ὀρθόδοξη καί Ἱερά Παράδοση τήν κράτησαν ἀκεραία καί τήν διεφύλαξαν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ οἱ Ἕλληνες κατά τούς πικρούς χρόνους τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, γιατί γνωρίζαν ὅτι ὅποιος χανόταν γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία, χανόταν καί γιά τήν Ἑλλάδα. Αὐτό τό θαῦμα μόνο στήν Ἑλλάδα, μετά βεβαιότητος πλέον δυνάμεθα νά εἴπωμεν, μποροῦσε νά συμβῇ.

Τά δύο στοιχεῖα ὁ Ἑλληνισμός καί ὁ Μουσουλμανισμός διετηρήθησαν καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῆς πικρῆς καί ἐπώδυνης σκλαβιᾶς ἄμεικτα, σαν τό νερό καί τό λάδι, ἒνεκα τῆς Ὀρθοδοξίας. (βλεπ. Παπαρρηγόπουλος).

Ἄν δέν εἴμασταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, δέν θά εἴμασταν σήμερα ἐλεύθεροι.

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Με την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ένα αρχαίο έθνος δημιούργησε κράτος. Το Έθνος προϋπήρχε επί αιώνες και διατηρήθηκε παρά την υποδούλωση. Η Εθνεγερσία υπήρξε η απόδειξη της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού. Η Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο (Ρωμανία) εμπνέουν και καθοδηγούν τους αγωνιστές, μορφωμένους ή ολιγογράμματους, λαϊκούς και κληρικούς.

«Για τον Χριστό και τον Λεωνίδα» αγωνιζόμαστε, γράφει η προκήρυξη του Σαλώνων Ησαΐα και του Αθανασίου Διάκου, η οποία δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα της Τεργέστης. Τους Τριακόσιους του Λεωνίδα καλεί και ο Διονύσιος Σολωμός να σηκωθούν και να δουν τα παιδιά τους πώς αγωνίζονται. Στον Μαραθώνα και στις Θερμοπύλες αναφέρεται η Προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη της 24.2.1821. Εκ του Σπαρτιατικού Στρατοπέδου υπογράφει τα κείμενά του ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποδηλώνοντας ότι οι Μανιάτες είναι απόγονοι των Αρχαίων Σπαρτιατών. «Γι’ αυτά πολεμήσαμε» λέει στους στρατιώτες του ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, όταν εκείνοι ήθελαν να πουλήσουν αρχαία αγάλματα σε ξένους. Η Σφραγίδα της Α΄ Εθνοσυνελεύσεως της Επιδαύρου απεικονίζει την Αθηνά. Η Αρχαία Ελλάδα εμπνέει τον Αγώνα.