Ι.Ν. Αγίων Αντωνίου και Χαραλάμπους εις Κρύα Ιτεών Πατρών

Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011

Χαιρετισμοί προς την Υπεραγία Θεοτόκο

02:22 | Ανώνυμος |

Ἀπολυτίκιον. ’Ηχος πλ. δ

Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς, λαβὼν ἐν γνώσει, ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ Ἰωσήφ, σπουδῇ ἐπέστη, ὁ Ἀσώματος, λέγων τῇ Ἀπειρογάμῳ· Ὁ κλίνας τῇ καταβάσει τοὺς οὐρανούς, χωρεῖται ἀναλλοιώτως ὅλος ἐν σοί. Ὃν καὶ βλέπων ἐν μήτρᾳ σου, λαβόντα δούλου μορφήν, ἐξίσταμαι κραυγάζειν σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε!

ΣΤΑΣΙΣ Α'

Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε· (γ') Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς.

καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο καὶ ἵστατο, κραυγάζων πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα.

Χαῖρε, δι' ἦς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει·

χαῖρε, δι' ἦς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.

Χαῖρε, τοῦ πεσόντος, Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις·

χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.

Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς·

χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.

Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα·

χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.

Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον·

χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.

Χαῖρε, δι' ἦς νεουργεῖται ἡ κτίσις·

χαῖρε, δι' ἦς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Βλέπουσα ἡ Ἁγία, ἑαυτὴν ἐν ἁγνείᾳ, φησὶ τῶ Γαβριὴλ θαρσαλέως. Τὸ παράδοξόν σου τῆς φωνῆς, δυσπαράδεκτόν μου τῇ ψυχῇ φαίνεται, ἀσπόρου γὰρ συλλήψεως τήν κύησιν πῶς λέγεις; κράζων· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι, ἡ Παρθένος ζητοῦσα, ἐβόησε πρὸς τὸν λειτουργοῦντα· ἐκ λαγόνων ἀγνῶν, Υἱὸν πῶς ἐστι τεχθῆναι δυνατόν, λέξον μοί. Πρὸς ἣν ἐκεῖνος ἔφησεν ἐν φόβῳ, πλὴν κραυγάζων οὕτω·

Χαῖρε, βουλῆς ἀπορρήτου μύστις,

χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.

Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον,

χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον.

Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι' ἦς κατέβη ὁ Θεός,

χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν,

Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα,

χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα,

Χαῖρε, τὸ Φῶς ἀρρήτως γεννήσασα,

χαῖρε, τὸ πῶς μηδένα διδάξασα.

Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν.

χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.

Χαῖρε, Νὕμφη ἀνύμφευτε.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Δύναμις τοῦ Ὑψίστου, ἐπεσκίασε τότε, πρὸς σύλληψιν τὴ Ἀπειρογάμω, καὶ τὴν εὔκαρπον ταύτης νηδύν, ὡς ἀγρὸν ὑπέδειξεν ἡδὺν ἅπασι, τοῖς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, ἐν τῷ ψάλλειν οὕτως. Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Ἔχουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον.

Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα·

χαῖρε, καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα.

Χαῖρε, γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον·

χαῖρε, φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν φύουσα.

Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν, οἰκτιρμῶν·

χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν.

Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις·

χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.

Χαῖρε, δεκτὸν πρεσβείας θυμίαμα·

χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου ἐξίλασμα.

Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία·

χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παρρησία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων, λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη, πρὸς τὴν ἄγαμόν σε θεωρῶν, καὶ κλεψίγαμον ὑπονοῶν Ἄμεμπτε, μαθῶν δέ σου τὴν σύλληψιν ἐκ Πνεύματος ἁγίου, ἔφη· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

ΣΤΑΣΙΣ Β'

Ἤκουσαν οἱ ποιμένες τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν, καὶ δραμόντες ὡς πρὸς ποιμένα, θεωροῦσι τοῦτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον, ἐν τῇ γαστρὶ Μαρίας Βοσκηθέντα, ἦν ὑμνοῦντες εἶπον·

Χαῖρε, ἀμνοῦ καὶ ποιμένος μήτηρ,

χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.

Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον,

χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.

Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῆ,

χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.

Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα·

χαῖρε, τῶν ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.

Χαῖρε, στερρόν τῆς πίστεως ἔρεισμα·

χαῖρε, λαμπρόν τῆς χάριτος γνώρισμα.

Χαῖρε, δι' ἧς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης·

χαῖρε, δι' ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Θεοδρόμον ἀστέρα θεωρήσαντες Μάγοι, τῇ τούτου ἠκολούθησαν αἴγλη· καὶ ὡς λύχνον κρατοῦντες αὐτόν, δι' αὐτοῦ ἠρεύνων κραταιὸν ἄνακτα, καὶ φθάσαντες τὸν ἄφθαστον, ἐχάρησαν Αὐτῷ βοῶντες· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Ἴδον παῖδες Χαλδαίων, ἐν χερσί τῆς Παρθένου, τὸν πλάσαντα χειρί τούς ἀνθρώπους, καὶ Δεσπότην νοοῦντες αὐτόν, εἰ καὶ δούλου ἔλαβε μορφήν, ἔσπευσαν τοῖς δώροις θεραπεῦσαι καὶ βοῆσαι τῇ Εὐλογημένη·

Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ,

χαῖρε, αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα,

χαῖρε, τῆς τριάδος τους μύστας φωτίζουσα.

Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς,

χαῖρε, Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.

Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,

χαῖρε, ἡ τοῦ βορβόρου ῥυομένη τῶν ἔργων.

Χαῖρε, πυρὸς προσκύνησιν παύσασα,

χαῖρε, φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα.

Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγὲ σωφροσύνης,

χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Κήρυκες θεοφόροι γεγονόντες οἱ Μάγοι, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα· ἐκτελέσαντές σου τὸν χρησμὸν, καὶ κηρύξαντές σε τὸν Χριστὸν ἅπασιν, ἀφέντες τὸν Ἡρῴδην ὡς ληρώδην, μὴ εἰδότα ψάλλειν· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Λάμψας ἐν τῇ Αἰγύπτῳ φωτισμὸν ἀληθείας, ἐδίωξας τοῦ ψεύδους τὸ σκότος, τὰ γὰρ εἴδωλα ταύτης, Σωτήρ, μὴ ἐνέγκαντά σου τὴν ἰσχὺν πέπτωκεν· οἱ τούτων δὲ ῥυσθέντες ἐβόων πρὸς τὴν Θεοτόκον·

Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων·

χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα·

χαῖρε, τῶν εἰδώλων τὸν δόλον ἐλέγξασα.

Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν·

χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τούς διψῶντας τὴν ζωήν.

Χαῖρε, πύρινε στῦλε, ὁδηγῶν τούς ἐν σκότει·

χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης.

Χαῖρε, τροφή τοῦ μάννα διάδοχε·

χαῖρε, τρυφῆς ἁγίας διάκονε.

Χαῖρε, ἡ Γῆ τῆς ἐπαγγελίας·

χαῖρε, ἐξ ἧς ῥέει μέλι καὶ γάλα.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Μέλλοντος Συμεῶνος τοῦ παρόντος αἰῶνος μεθίστασθαι τοῦ ἀπατεῶνος, ἐπεδόθης ὡς βρέφος αὐτῷ, ἀλλ' ἐγνώσθης τούτῳ καὶ Θεὸς τέλειος, διόπερ ἐξεπλάγη σου τήν ἄρρητον σοφίαν, κράζων· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

ΣΤΑΣΙΣ Γ'

Νέαν ἔδειξε κτίσιν, ἐμφανίσας ὁ Κτίστης, ὑμῖν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ γενομένοις· ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός, καὶ φυλάξας ταύτην, ὥσπερ ἦν, ἄφθορον· ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες, ὑμνήσωμεν αὐτήν, βοῶντες·

Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας·

χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.

Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα·

χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.

Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί·

χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ' οὐ σκέπτοναι πολλοί.

Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις·

χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.

Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις·

χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.

Χαῖρε, στολή τῶν γυμνῶν παρρησίας·

χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκύσαι· πρὸς τὸ ὕψος τούς Αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω, καί τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπὴν, ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος· συγκατάβασις γὰρ θεϊκή, οὐ μετάβασις δὲ τοπικὴ γέγονε· καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου ἀκουούσης ταῦτα·

Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα·

χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.

Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα·

χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.

Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπί τῶν Χερουβείμ·

χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπί τῶν Σεραφείμ.

Χαῖρε, ἡ ταναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα·

χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνύσα.

Χαῖρε, δι' ἧς ἐλύθη παράβασις·

χαῖρε, δι' ἧς ἠνοίχθη Παράδεισος.

Χαῖρε, ἡ κλείς τῆς Χριστοῦ βασιλείας·

χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων κατεπλάγη τὸ μέγα τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον· τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν, ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα, ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Ῥήτορας πολυφθόγγους ὡς ἰχθύας ἀφώνους, ὁρῶμεν ἐπὶ σοί, Θεοτόκε· ἀποροῦσι γὰρ λέγειν τὸ πὼς καὶ Παρθένος μένεις καὶ τεκεῖν ἴσχυσας· ἡμεῖς δὲ τὸ Μυστήριον θαυμάζοντες, πιστῶς βοῶμεν·

Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον·

χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.

Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα·

χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.

Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοί συζητηταὶ·

χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.

Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα·

χαῖρε, τῶν ἀλιέων τὰς σαγῆνας πληροῦσα.

Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα·

χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.

Χαῖρε, ὁλκάς τῶν θελόντων σωθῆναι·

χαῖρε, λιμήν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον ὁ τῶν ὅλων κοσμήτωρ, πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε· καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός, δι' ἡμᾶς ἐφάνη καθ' ἡμᾶς ἄνθρωπος· ὁμοίω γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας, ὡς Θεὸς ἀκούει· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

ΣΤΑΣΙΣ Δ'

Τεῖχος εἶ τῶν Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων· ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, κατεσκεύασέ σε Ποιητὴς Ἄχραντε, οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου, καὶ πάντας σοὶ προσφωνεῖν διδάξας·

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας·

χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας.

Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως·

χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς·

χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.

Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα·

χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.

Χαῖρε, παστὰς ἀσπόρου νυμφεύσεως·

χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.

Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων·

χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ὕμνος ἅπας, ἡττᾶται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου· ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ὠδάς, ἂν προσφέρωμέν σοί, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὢν δέδωκας ἡμῖν, τοὶς σοὶ βοῶσιν· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοὶς ἐν σκότει φανεῖσαν, ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον, τὸ γὰρ ἄϋλον ἄπτουσα φῶς, ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας, αὐγὴ τὸν νοῦν φωτίζουσα, κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·

Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ Ἠλίου·

χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.

Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα·

χαῖρε, ὦς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα,

Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν·

χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρητον, ἀναβλύζεις ποταμόν.

Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον·

χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ῥύπον,

Χαῖρε, λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν·

χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.

Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας·

χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι' ἑαυτοῦ, πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος· καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Ψάλλοντές σου τὸν τόκον, ἀνυμνούμέν σε πάντες, ὦς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε· ἐν τῇ σὴ γὰρ οἰκήσας γαστρί, ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος, ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοὶ πάντας·

Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου·

χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων.

Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι·

χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.

Χαῖρε, τίμιον διάδημα, βασιλέων εὐσεβῶν·

χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον, Ἱερέων εὐλαβῶν.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος·

χαῖρε, τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.

Χαῖρε, δι' ἦς ἐγείρονται τρόπαια·

χαῖρε, δι' ἦς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.

Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία·

χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ὧ πανύμνητε Μῆτερ, ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον (γ')· Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς. δεξαμένη τὴν νὺν προσφοράν, ἀπὸ πάσης ῥύσαι συμφορὰς ἅπαντας, καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τοὺς σοὶ βοῶντας· Ἀλληλούϊα.

Ἀλληλούϊα.

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου, Θεοτόκε. Ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

23:59 | Ανώνυμος |

PDF

Κυριακή της Τυροφάγου

Ομιλία π. Ιωάννου Δημητροπούλου

στον Ι. Ν Αγίου Χαραλάμπους Κρύα Ιτεών Πατρών

κατά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής της Τυρινής

6 Μαρτίου 2011

«Ὅταν δέ νηστεύητε, μή γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταί σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γάρ τά πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες».

Κατά την σημερινή Κυριακή ευσεβείς χριστιανοί, «…ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀπό τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐξορίας τοῦ Πρωτοπλάστου Ἀδάμ». Η δε Αγία μας Εκκλησία όρισε να αναγινώσκεται σήμερα το Ιερό Ευαγγέλιο, το οποίο μας διδάσκει περί της νηστείας και για τον τρόπο με τον οποίο αυτή πρέπει να τηρείται από τους χριστιανούς. Ο συνδυασμός αυτός της παραβάσεως των πρωτοπλάστων και του Ευαγγελίου περί νηστείας, δεν είναι τυχαίος. Από αύριο αρχίζει η νηστεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Επομένως καλόν είναι να θυμηθούμε ότι το πρώτο και μέγα παράπτωμα των πρωτοπλάστων, ήταν η παράβαση της εντολής της νηστείας, η οποία τους οδήγησε στην εξορία από τον παράδεισο.

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

Η ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΡΙΣΙΣ

00:12 | Ανώνυμος |

PDF

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

Ομιλία π. Ιωάννου Δημητροπούλου

εις τον Ι. Ν. Αγ. Χαραλάμπους Κρύα Ιτεών Πατρών

κατά τη Θεία Λειτουργία της Κυρικής της Απόκρεω
27 Φεβρουαρίου 2011

"Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε".

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα ευσεβείς χριστιανοί, ξεκάθαρα και με παραστατικό τρόπο, μας ομιλεί για τη μεγάλη και επιφανή ημέρα που ο Θεός θα έλθει για να κρίνει τον κόσμο. Μας ομιλεί για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας.Όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου μας λέγει, θα έλθει με όλη Του τη μεγαλοπρέπεια και θα Τον συνοδεύουν όλοι οι Άγιοι Άγγελοι. «Τότε καθίσει ἐπί θρόνου δόξης αὐτοῦ καί συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τά ἔθνη». Κανένας δεν θα απουσιάζει από αυτό το προσκλητήριο. Οι τάφοι όλοι, θα ανοίξουν. Οι νεκροί θα αναστηθούν. Και όλοι μας γενικά, μικροί ή μεγάλοι, άσημοι ή επίσημοι, πλούσιοι ή πτωχοί, θα σταθούμε μπροστά στο αδέκαστο Κριτήριο.

Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Η ακολουθία του Μικρού Αποδείπνου από την Ι.Μ. Ομπλού

17:10 | Ανώνυμος |

PDF

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Η παραβολή του Ασώτου Υιού

11:40 | Ανώνυμος |

PDF

Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΣ 10 Φεβρουαρίου 2011

23:36 | Ανώνυμος |

PDF

Με κάθε θρησκευτική λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια πραγματοποιήθηκε ο φετινός εορτασμός προς τιμήν και μνήμην, του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, στο φερώνυμο Ναό του, στα Κρύα Ιτεών.

Την παραμονή πριν από τον Εσπερινό, μαζί με τους πατέρες του Ναού, μαζί με άλλους κληρικούς και πλήθος προσκυνητών, υποδεχθήκαμε ιερό τεμάχιο του Λειψάνου του Αγίου Χαραλάμπους του Θαυματουργού που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Ομπλού, συνοδευόμενο από τον καθηγούμενο και την αδελφότητα της Ιεράς Μονής.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η ακολουθία του Μεγάλου Εσπερινού μετά αρτοκλασίας, στον οποίο συμμετείχαν πολλοί ιερείς και διάκονοι.

Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011

Ασματική ακολουθία Αγίου Χαραλάμπους

12:12 | Ανώνυμος |

PDF

TΗ Ι' ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους τοῦ Θαυματουργοῦ.

ΕΝ ΤΩ ΜΙΚΡΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Εἰς τό, Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν Στίχους ς' καὶ ψάλλομεν

Στιχηρά, Προσόμοια τρία, δευτεροῦντες τὸ πρῶτον.

Ἦχος α' Τῶν οὐρανίων ταγμάτων

Τῶν οὐρανίων τὰ κάλλη ποθήσας Ἔνδοξε, καὶ τῷ Χριστῷ συνεῖναι, μέτ' Ἁγίων Ἀγγέλων, παντοίας τὰς βασάνους ὑπέστης στερρῶς, καὶ τυράννων ὠμότητα, καὶ μαρτυρήσας γενναίως ὑπὲρ Χριστοῦ, συνευφραίνῃ τοῖς Μαρτύρων χοροίς.

Μαρμαρυγαῖς ἀκηράτοις καταστραπτόμενος, τοῦ νοητοῦ Ἡλίου, ὦ Χαράλαμπες μάκαρ, ὁλόφωτος ἐδείχθης Μάρτυς Χριστοῦ, ἱερεὺς τ᾽ ἐννομώτατος· διὸ Χριστῷ συνυπάρχων ἐν οὐρανοῖς, ὑπὲρ κόσμου παντὸς πρέσβευε.

Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011

Εικόνα ξύλινη Αγίου Χαραλάμπους

12:48 | Ανώνυμος |

PDF

Εκδώσαμε την Εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους του Θαυματουργού, σε ξύλο διαστάσεων 14,5Χ19,5 προκειμένου όσοι θέλουν να την έχουν για ευλογία στις οικίες τους.

Θα τη βρείτε στο Ναό μας

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Προσκυνηματική εκδρομή των Κατηχητικών μας Ομάδων στα Καλάβρυτα

23:40 | Ανώνυμος |

PDF

Οι Κατηχητικές ομάδες της ενορίας μας, το Σαββάτο 29 Ιανουαρίου πραγματοποίησαν προσκυνηματική εκδρομή στα χιονισμένα Καλάβρυτα. Επισκέφθηκαν Τις ιστορικές Μονές του Μεγάλου Σπηλαίου και της Αγίας Λαύρας και ξεναγήθηκαν στα ιερά κειμήλια που αιώνες τώρα μας υπενθυμίζουν τα ιστορικά γεγονότα της Ελληνική Επαναστάσεως του 1821. Είχαν επίσης την ευκαιρία να περπατήσουν στους δρόμους των όμορφων Καλαβρύτων όπου και απόλαυσαν τη χαρά που προσφέρει το χιόνι. Στην επιστροφή είχαν την ευλογία να προσκυνήσουν στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών της Αιγιαλείας.

Στην Εορτή των τριών Ιεραρχών

11:43 | Ανώνυμος |

PDF

Ομιλία π. Ιωάννου Δημητροπούλου

εις Ι.Ν. Άγ. Χαραλάμπους

Κρύα Ιτεών Πατρών

την Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

«Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος, ....τούς μελιρρύτους ποταμούς τῆς σοφίας», όπως δικαίως αναφέρει ο ιερός υμνογράφος, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αγαπητά μου παιδιά εορτάζουμε και τιμούμε σήμερα.

Πρόκειται για τρεις κορυφαίες, για τρεις μεγάλες μορφές. Πρόκειται για τους τρείς Ιεράρχες· το Μέγα Βασίλειο, το Γρηγόριο το Θεολόγο και τον Ιωάννη το Χρυσόστομο.

Και οι τρεις αυτοί Άγιοι, γεμάτοι αρετή, γεμάτοι αγάπη προς τον πλησίον, οπλισμένοι με θερμή πίστη στο Χριστό, ανέπτυξαν τέτοια χριστιανική δράση, όμοια της οποίας δεν εγνώρισε μέχρι σήμερα ο κόσμος.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά τον καθένα ξεχωριστά. Αξίζει να γνωρίσουμε έστω και ελάχιστα τη ζωή και το έργο των μεγάλων αυτών διδασκάλων και ποιμένων της Εκκλησίας μας.

Πρώτα θα αναφερθούμε στον Μέγα Βασίλειο ο οποίος καταγόταν από παλιά αρχοντική οικογένεια της Καππαδοκίας. Αρχοντική, όχι μόνο για την οικονομική της κατάσταση και την κοινωνική της θέση, αλλά και για την πνευματική της παράδοση. Η γιαγιά του Μ. Βασιλείου, η Άγία Μακρίνα, ήταν θυγατέρα και μαθήτρια του χριστιανού Μάρτυρος Αγίου Γρηγορίου του θαυματουργού (17 Νοεμβρίου). Από αυτήν την γυναίκα, μια ολόκληρη οικογένεια, (η οικογένεια του Μεγάλου Βασιλείου που αποτελούταν από 10 παιδιά), διδάχθηκε την ευσέβεια. Και το αποτέλεσμα ποιό ήταν; Η οικογένεια αυτή έδωσε στην Εκκλησία 7 Αγίους. Έδωσε: Tους γονείς του Μεγάλου Βασιλείου, τον Άγιο Βασίλειο τον παλαιό και την Αγία Εμμέλεια. Έδωσε τρεις επισκόπους: τον Μ. Βασίλειο, επίσκοπο Καισαρείας, τον Άγιο Γρηγόριο, επίσκοπο Νύσσης, τον Άγιο Πέτρο επίσκοπο Σεβαστείας και επίσης έδωσε δύο μοναχούς· τον Άγιο Ναυκράτιο και την Αγία Μακρίνα την φιλόσοφο.

Ακούγοντας αυτά περί της οικογενείας του Αγ. Βασιλείου, αυτό που διαπιστώνει κανείς αμέσως αδελφοί μου, είναι εκείνο το οποίο λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, στον λόγο του περί παρθενίας: «ἀπό τῆς ἐστίας ἡ χάρις» (κεφ.23,1) δηλαδή, η ανατροφή και η προκοπή του ανθρώπου ξεκινά μέσα από το σπίτι, μέσα από την οικογένεια.

Ο Μέγας Βασίλειος λοιπόν γεννήθηκε το 330 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Η ευσεβής μητέρα του Εμμέλεια, τον εγαλούχησε με τις αξίες της Χριστιανικής ζωής. Μετά από λαμπρές σπουδές στην Καισάρεια και στο Βυζάντιο μετέβη στην Αθήνα, για να διευρύνει τις γνώσεις του στη φιλοσοφία, στη ρητορική, στη γραμματική, στην αστρονομία και στην ιατρική. Εκεί συνδέθηκε αδελφικά, με τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, γεμάτος από κάθε γνώση και επιστήμη της εποχής του, αφιέρωσε τον εαυτό του στην Εκκλησία. Γίνεται μοναχός. Το 360 χειροτονείται διάκονος, το 363 πρεσβύτερος και το 370 σε ηλικία 40 ετών εκλέγεται Μητροπολίτης Καισαρείας.

Ως επίσκοπος, ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί το ακατάβλητο θάρρος του και η τόλμη του, εναντίον των αιρετικών Αρειανών. Ως Ρήτορας με τα φλογερά του κηρύγματα, με την δογματική του Θεολογία, υπεραμύνεται των αληθειών του Ευαγγελίου και αναδεικνύεται μέγας πρόμαχος της Ορθοδοξίας.

Η συμβολή του στην διαμόρφωση της Θείας Λατρείας και στη συστηματική οργάνωση του Μοναχικού βίου υπήρξε καθοριστική.

Όλόκληρος ο επισκοπικός του βίος υπήρξε μια σειρά έργων φιλανθρωπίας. Πούλησε όλη του την περιουσία και ίδρυσε φιλανθρωπικό συγκρότημα την περίφημη «Βασιλειάδα», η οποία περιελάμβανε σχολείο, νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενώνα και πτωχοκομείο.

Η ποιμαντορία του όμως δεν κράτησε παρά μόνο εννέα χρόνια. Και όμως τόσο μόνο ήταν αρκετό για να φανεί η ποιμαντική του αξία. Με σώμα καταπονημένο από αρρώστια και στερήσεις, την 1 Ιανουαρίου του 379 παρέδωσε το πνεύμα σε ηλικία μόλις 49 ετών.

Τα συγγράμματά του είναι πολλά και σπουδαία. Έγραψε όμως και μία υπέροχη Θεία Λειτουργία η οποία τελείται 10 φορές το χρόνο.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γεννήθηκε στην Αριανζό, ένα μικρό χωριό της Καππαδοκίας κοντά στην κωμόπολη Ναζιανζό το 329. Και αυτός ο Ιεράρχης οφείλει την ανατροφή του και την επίδοσή του, σε μια καλή και ευσεβή γυναίκα, τη μητέρα του τη Νόννα. Σπούδασε ρητορική στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στην Καισάρεια της Παλαιστίνης, στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα όπου εκεί όπως είπαμε γνώρισε τον αδελφικό του φίλο Μ. Βασίλειο. Το 358 σε ηλικία 29 ετών επιστρέφει στην Καππαδοκία και γίνεται μοναχός. Ένα χρόνο αργότερα καλείται να γηροκομήσει τον υπερήλικα πατέρα του, επίσκοπο Ναζιανζού και χειροτονείται πρεσβύτερος, χωρίς ο ίδιος να το επιδιώξει. Σαν κληρικός, υπήρξε υπόδειγμα ποιμαντικής μέριμνας και στοργής, αλλά και μαχητής κατά των ειδωλολατρών. Απαντούσε στους εχθρούς της ορθοδοξίας συντάσσοντας περίφημους λόγους μέσα από τους οποίους ανέπτυσσε τα μυστήρια της πίστεως με λογοτεχνική δεινότητα, με πλούτο εικόνων και λεξιλογίου, κατά πολύ ανώτερων των έργων των μεγάλων συγγραφέων της αρχαιότητος.

Το 372 παρά τη θέλησή του χειροτονείται από τον Μ. Βασίλειο επίσκοπος στα Στάσιμα, ένα μικρό και άσημο χωριό της Καππαδοκίας. Παρ’ όλη όμως την αγάπη του προς τον Μ. Βασίλειο, ο Γρηγόριος δεν αποδέχεται το αξίωμα του επισκόπου και καταφεύγει στην έρημο για να συνεχίσει τον απλό μοναχικό του βίο. Λίγο αργότερα κάνοντας υπακοή στις πιέσεις του γέροντος επισκόπου πατέρα του, δέχθηκε να επιστρέψει στην Ναζιανζό και ανέλαβε την διοίκηση της εκεί Εκκλησίας ως αναπληρωτής επίσκοπος.

Εκείνη την εποχή όμως, αρχίζει να επικρατεί σάλος και κλυδωνισμός στην Εκκλησία. Η συνεχώς αυξανόμενη δύναμη του Αρειανισμού περιόρισε την Ορθόδοξη πίστη της Κωνσταντινουπόλεως στο μικρό Ναό της Αγίας Αναστασίας. Ο Γρηγόριος καλείται να συνδράμει τους πιστούς και από τον άμβωνα της Αγίας Αναστασίας εκφωνεί τους θαυμάσιους λόγους περί «της Θεότητος του Λόγου» για τους οποίους η Εκκλησία του απένειμε τον τίτλο του Θεολόγου. Θυμηθείτε· σε τρείς μόνο η Εκκλησία απένειμε τον τίτλο του Θεολόγου: στον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, στον Γρηγόριο το Ναζιανζηνό και στον Συμεών το Νέο Θεολόγο. Οι τολμηροί και πολυκύμαντοι αγώνες του Γρηγορίου εθριάμβευσαν. Η δε συγκροτηθείσα υπό την προεδρία του, Β΄ Οικουμενική Σύνοδος του 381, στερέωσε οριστικά την Ορθοδοξία.

Την περιουσία του την παραχώρησε Ολόκληρη υπέρ των πτωχών της Εκκλησίας της Ναζιανζού και τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποσύρθηκε σε ένα κτήμα της Ναζιανζού προκειμένου να συνεχίσει τον μοναχικό βίο που τόσο πόθησε, στην σιωπή και στην ησυχία. Εξουδενωμένος όμως από ασθένειες και από τις τόσες ευθύνες τις οποίες ποτέ δεν επιζήτησε, εκοιμήθη το 391 σε ηλικία 62 ετών.

Ο τρίτος των Ιεραρχών, Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι λίγο μεταγενέστερος των δύο πρώτων. Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας μεταξύ των ετών 344-354. Ο πατέρας του ονόματι Σεκούνδος ανώτατος αξιωματικός, πέθανε αμέσως μετά τη γέννησή του, οπότε την ανατροφή του ανέλαβε αποκλειστικά η μητέρα του Ανθούσα. Σπούδασε φιλοσοφία και ρητορική στη σχολή του περίφημου σοφιστού Λιβανίου. Μετά τις σπουδές του, αφού εξάσκησε για λίγο το επάγγελμα του νομικού σπούδασε και την Θεολογία και αφιέρωσε τον εαυτό του στην Εκκλησία. Το 381 χειροτονείται διάκονος και το 386 πρεσβύτερος. Η δράση του ως πρεσβυτέρου ήταν αξιόλογη. Αλλά και ως ιεροκήρυκας διαπρέπει. Το 397 χειροτονείται επίσκοπος και ανέρχεται στον Πατριαρχικό θρόνο Κωνσταντινουπόλεως. Η αρχιερατεία του παρόλο που ήταν μικρής διαρκείας, ήταν πολυσήμαντη και συνταρακτική. Ο άμβωνας της Κωνσταντινουπόλεως δοξάσθηκε τόσο, όσο ποτέ άλλοτε. Από του άμβωνος ο Ιωάννης, συνετάρασσε ψυχικώς το πλήθος του λαού που συνέρεε για να τον ακούσει και να τον απολαύσει. Για τον λόγο αυτό κατέχει και την πρώτη θέση μεταξύ των Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας μας. Άλλωστε για το πολύτιμο τάλαντο της ευγλωττίας του και της ρητορικής του τέχνης, ο λαός τον αποκάλεσε Χρυσόστομον.

Το φιλανθρωπικό του έργο ήταν τεράστιο. Στην Αντιόχεια έτρεφε 3000 χήρες και στην Κωνσταντινούπολη 7000 πτωχούς, ενώ συντηρούσε πολλά νοσοκομεία.

Οι ομιλίες του και τα συγγράμματά του είναι πολυάριθμα. Συνέταξε όμως και τη Θεία Λειτουργία την οποία τελούμε και χαιρόμαστε, τις περισσότερες μέρες του χρόνου.

Από του άμβωνος όμως δεν έπαψε να καυτηριάζει τη διαφθορά της κοινωνίας της εποχής, αλλά και την διαφθορά της αυτοκράτειρας Ευδοξίας και των αυλοκολάκων. Για το λόγο αυτό υπέστη πολλές εξορίες. Στην τελευταία του εξορία προς την Πιτυούντα και μετά από τρίμηνη σκληρή οδοιπορία, ο Χρυσόστομος πεθαίνει στην Κόμαινα του Πόντου στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 αναφωνώντας το «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν» Δηλαδή, δοξάζει και ευχαριστεί το Θεό, για όλα όσα του έδωσε, για όλα όσα επέτρεψε να συμβούν στη ζωή του. Θετικά η αρνητικά. Και αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα αδελφοί μου για τη δική μας τη ζωή. Για όλα όσα επιτρέπει ο Θεός να συμβαίνουν στη ζωή μας, πρέπει να Τον ευχαριστούμε. Διότι με όλες αυτές τις καταστάσεις θετικές η αρνητικές, ο σκοπός είναι ένας και μοναδικός· είναι η κατά Θεόν διαπαιδαγώγηση και προκοπή μας.

Οι τρεις Ιεράρχες, λάμπρυναν τόσο την Εκκλησία του Χριστού ώστε δικαίως ο 4ος αιώνας, κατά τον οποίον έζησαν, ονομάζεται «χρυσός αιώνας της Εκκλησίας». Όμως δεν υπήρξαν μόνο μεγάλοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, αλλά και παιδαγωγοί εις Χριστόν. Ήσαν οι Άγιοι των γραμμάτων και γι’ αυτό αναδείχθηκαν και καθιερώθηκαν ως προστάτες την εν Χριστώ παιδείας. Είναι οι προστάτες των μαθητών και των διδασκάλων, διότι όπως είδαμε, είχαν λάβει πλούσια Ελληνική μόρφωση η οποία τους κατέστησε και μεγάλους διδασκάλους της Χριστιανικής Πίστεως.

Το Ελληνικό έθνος με ευλάβεια και σεβασμό αιώνες τώρα τιμά την μνήμη τους, διότι και οι τρεις εργάσθηκαν σκληρά προκειμένου να μας παραδώσουν αμόλυντη την Χριστιανική ηθική και φιλοσοφία.

Αντιμετώπισαν κινδύνους και απειλές θανάτου, αλλά έμειναν σταθεροί στην πίστη τους. Αντιμετώπισαν τη πείνα, τη δυστυχία, την αρρώστια, στα πρόσωπα των συνανθρώπων τους, αλλά έμειναν αληθινοί πατέρες των πασχόντων, των πενήτων και των δυστυχισμένων.

Ως σοφοί παιδαγωγοί μας άφησαν πλούσια κληρονομιά σε συγγράμματα με σοφές παιδαγωγικές και επιστημονικές κατευθύνσεις τα οποία για μας τους Έλληνες αποτελούν ιδιαίτερη τιμή και ευλογία, διότι τα κείμενα αυτά γράφτηκαν στην όμορφη ελληνική γλώσσα.

Έτσι οι τρεις Ιεράρχες μέσα από τα σοφά βιβλία τους προβάλλουν πάντοτε ως αιώνια πρότυπα αρετής και φωτεινοί οδηγοί, για να φωτίζουν την πορεία της ζωής μας.

Ιδιαίτερα για όσους ασκούν παιδαγωγικό έργο, το σπουδαιότερο που θα διδαχθούν από τους τρεις Ιεράρχες, είναι ο ρόλος της αγάπης στην παιδεία. Διότι όταν αδελφοί μου η διδασκαλία γίνεται με γνώμονα την αγάπη, τότε όλο το παιδαγωγικό έργο γίνεται πιο μορφωτικό και πιο αποδοτικό. Επίσης θα διδαχθούν την ωραιότερη σύνθεση που συνέλαβε ποτέ ο ανθρώπινος νους: «Ελληνισμός και Χριστιανισμός». Με αυτόν τον τρόπο μας δίδαξαν και μας διδάσκουν οι τρεις Ιεράρχες.

Πως όμως η Εκκλησία καθιέρωσε κοινή εορτή για τους τρεις αυτούς μεγάλους Αγίους, εφόσον ο καθένας έχει τη δική του εορτή μέσα στο εκκλησιαστικό εορτολόγιο; Το 1801 επί βασιλείας Αλεξίου Κομνηνού, μεταξύ των χριστιανών προέκυψε μια σοβαρή διαφωνία και διαμάχη. Κάποιοι υποστήριζαν ότι σπουδαιότερος από τους τρεις Ιεράρχες ήταν ο Μ. Βασίλειος. Κάποιοι άλλοι υποστήριζαν ότι σπουδαιότερος ήταν ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και άλλοι θεωρούσαν σπουδαιότερο τον Ιωάννη το Χρυσόστομο. Έτσι οι χριστιανοί ήταν χωρισμένοι σε τρεις ομάδες: τους Βασιλείτες, τους Γρηγορίτες και τους Ιωαννίτες. Η Εκκλησία λοιπόν με εισήγηση του επισκόπου Ευχαΐτων Ιωάννου του Μαυροπόδους, προκειμένου να σταματήσει αυτή η διχόνοια, καθιέρωσε κοινό εορτασμό στις 30 Ιανουαρίου, αποδίδοντας και στους τρεις αγίους την ίδια τιμή.

Είθε αδελφοί όλοι να παραδειγματιζόμεθα από τους τρεις αυτούς μεγίστους φωστήρες και με σεβασμό και ευλάβεια στα πρόσωπά τους να επικαλούμαστε την χάριν τους, ώστε αυτοί να πρεσβεύουν στον Κύριο για εμάς, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.

Αμήν.

πρεσβύτερος

Ιωάννης Δημητρόπουλος

Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011

Ανήφορος

15:49 | Ανώνυμος |

PDF

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

Καινούριο Ψάλσιμο

15:52 | Ανώνυμος |

PDF

Καινούριο Ψάλσιμο

Που να βρω ένα τραγούδι

να 'ρθω, Κύριε, να πω

πλάι στο θρόνο το δικό Σου;

Τι να πρωτοθυμηθώ απ' τις χαρές;

Καινούργιο ψάλσιμο πως να πω

μ' όλους τους αγγέλους Σου κι εγώ,

μια δοξολογία μου μυστική, ένα ευχαριστώ;

Τα βουνά τα χιονισμένα

και τα άνθη του αγρού στήνουν χορό,

τα ποτάμια τ' αφρισμένα

με τις στάλες της βροχής.

Όλα μου μιλούν για Σένα,

όλα γίνονται γιορτή.

Πόσο θα 'θελα μαζί τους

να Σε υμνήσω, Λυτρωτή!

Κι έγινε τραγούδι η αγάπη

και ζωή η προσευχή.

Πλάι στο θρόνο το δικό Σου,

σαν αηδόνι τραγουδώ όλο χαρά.

Καινούργιο ψάλσιμο αρχινώ

μ' όλους τους αγγέλους Σου και εγώ

μαι δοξολογία, μια μουσική, Σ' ευχαριστώ.

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

18:18 | Ανώνυμος |

PDF

Ο Μέγας Αντώνιος γεννήθηκε το 251 μ.Χ. στην Άνω Αίγυπτο από πλούσιους και ενάρετους γονείς, τους οποίους έχασε σε νεαρή ηλικία. Συγκεντρώνει όμως την προσοχή του στην μυστική θεωρία των μοναχών της ερήμου και στην φροντίδα της μικρής αδελφής του. Γρήγορα αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και αναχωρεί για την έρημο, αφού πρώτα τακτοποίησε την μικρότερη αδελφή του και μοίρασε την μεγάλη πατρική περιουσία στους φτωχούς της περιοχής του.

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

Κοπή βασιλόπιτας της ενορία μας

15:33 | Ανώνυμος |

PDF

Την Κυριακή 9 Ιανουαρίου, μετά τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό μας πραγματοποιήθηκε η τελετή κοπής της βασιλόπιτας.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

Υπέρλαμπρη η ημέρα των Θεοφανείων στην Ενορία του Αγίου Χαραλάμπους στα Κρύα Ιτεών

23:18 | Ανώνυμος |

PDF

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και τάξη εορτάσθηκαν και εφέτος τα Άγια Θεοφάνεια στον Άγιο Χαράλαμπο στα Κρύα Ιτεών. Οι Ιερείς, οι ιεροψάλτες, άπαντες όσοι εργάζονται στο Ναό, δημιούργησαν μια ιδιαίτερα κατανυκτική και ευχάριστη ατμόσφαιρα. Ο Ναός ήταν κατάμεστος.

Εντυπωσιακός ήταν ο στολισμός του Ιορδάνου με το τεράστιο ενυδρείο μέσα στο οποίο οι πατέρες π. Σταύρος και π. Ιωάννης ετέλεσαν τον μεγάλο Αγιασμό.

Πολύ όμορφη ιδέα επίσης ήταν το περιστέρι που φτερούγησε την ώρα που ακούστηκε το απολυτίκιο «εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…».

Στο τέλος της ακολουθίας οι ιερείς τίμησαν το απερχόμενο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο που απαρτιζόταν από τους Απόστολο Λειβαδά, Χαράλαμπο Ταγκαλάκη, Νικόλαο Κωνσταντάρα και Γρηγόριο Τζουγανάτο. Ο π. Ιωάννης αφού τους ευχαρίστησε για την πολύχρονη προσφορά τους έκανε απολογισμό στους ενορίτες για την περασμένη χρονιά 2010, ενώ δεν παρέλειψε να ευχηθεί καλή θητεία και δύναμη στο νέο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, που απαρτίζεται από τους Αντώνιο Ντζούφρα, Αρτέμιο Σώρρα, Απόστολο Πατσούρα και Χρήστο Βανδώρο.